· 

Overdenkingen

Er is overal een tijd voor, het één komt en het ander gaat. Gevoelens komen en verdwijnen. Soms komen ze regelmatig weer terug, maar dan herken je ze gelukkig en weet je ook dat ze niet lang zullen blijven. Je kan je niet altijd vrolijk en gelukkig voelen. Neem de tijd om ook negatieve gevoelens toe te laten. Accepteer dat.

 

 

"Gevoelens komen en verdwijnen"

 

 

Er zullen altijd periodes komen waarin je rust nodig hebt om weer te kunnen herstellen. 

Kijk naar de natuur, de bloemen de planten, de grassen, alles lijkt in de winter dood te zijn, levenloos. Maar juist in die winterperiode sparen ze hun energie om daarna weer tot bloei te komen. Sommige dieren zoals egels maar ook de grotere dieren zoals beren, houden een winterslaap. Ook wij hebben soms rust nodig om te kunnen herstellen vanwege een chronische ziekte, of uitputting van andere dingen. Er wordt soms teveel van ons lichaam en geest gevergd, dan raakt het systeem uitgeput. ME patiënten hebben dit vaker als er teveel extra's bijkomt. 

 

 

"Juist in de winterperiode spaart de natuur zijn energie om daarna weer tot bloei te komen"

 

 

Zoals mijn ervaring die ik eigenlijk regelmatig meemaak en het daarna weer vergeet (want zo is het nou eenmaal)  toch even deel hier:

Na een paar weken binnen te hebben gezeten, wilde ik er even uit, ik wilde zo graag even meer zien dan mijn tuin als enige uitje. Al is een tuin een hele rijkdom, vooral nu er in deze lenteperiode veel te zien is, alles komt weer tot leven en echt.... ik geniet ervan. Maar ik wilde graag een oud bos zien daar was ik al een jaar niet meer geweest. Ik kan vanwege een tijdelijke ontsteking in mijn been niet ver lopen dus mijn man en ik parkeerde de auto op terrein bij de ingang van een stil bos.

Omdat er nu in deze tijd geen terrasjes of eetgelegenheden meer open zijn vanwege het corona-virus, was er nog wel een gelegenheid om bij de Mc Drive een hamburger en zo te bestellen. Wij doen dit haast nooit maar het leek ons nu heerlijk om dit op het terrein bij een bos met de autodeuren open, op te eten. 

Wat ook weer leuk is om iets te doen wat we normaal niet doen.... We hebben een hele kleine wandeling kunnen maken van misschien maar 50 meter, maar ik was even in een andere omgeving en kan er weer  op teren.

 

 

"Is dan zelfs zo'n kleine wandeling al teveel?"

 

 

Helaas ben ik de dag erna tot nu toe op bed belandt. Is dan zelfs zo'n klein uitje een autoritje en een hele kleine wandeling al teveel? Ik kan nooit inschatten wanneer ik nou die onzichtbare grens ben overgegaan.

Ik denk dat het met meerdere factoren te maken heeft, maar welke? Ik heb daar geen antwoord op. Zelfs na járen ervaring met deze Lyme/ ME, ben ik daar nog steeds niet achter. Er zijn n.l. gelegenheden geweest waarin ik veel meer heb gedaan, en dan denk ik ooohhh dit gaat mij weken kosten om hier overheen te komen. Maar de volgende dag is er niets aan de hand. Het is en blijft een onberekenbare en  grillige aandoening. 

(Wat ik niet hoop, want dat kan met ME makkelijk gebeuren, is dat ik in een volgende fase ben gekomen.)

 

 

"Je hebt niet alles in de hand wat het leven met zich mee brengt zoals nu het corona-virus"

 

 

Vooral na een winterperiode: een herstel van de griep, de vermindering van vitamines en mineralen, gebrek aan zon, dan komen er nog dingen bij die het leven met zich mee brengt, zoals nu het corona-virus wat de hele wereld over gaat. Je hebt niet alles in de hand. En logisch dat dit spanningen kunnen veroorzaken. 

 

 

Maar dan.....

 

Er verschijnt na een aantal sombere dagen, ineens dat heerlijke zonnetje wat echt weer warmte geeft.

Die eerste zonnestralen doen zoveel met ons. Het geeft ons energie, we gaan weer opbloeien, de inspiratie komt weer terug.

 

 

Ik ben nu zover gekomen dat ik ook die terugvallen accepteer. Ik verwacht niet meer iets wat blijkbaar onmogelijk is. Iets wat schade heeft aangebracht kan niet meer helemaal hersteld worden. Toch is het feit dat ik mijn gezondheid in eigen hand neemt, en zelf de regie erover heb, voor mij al voldoende om rust in mijn geest te brengen. Ik hebt er namelijk alles aan gedaan wat in mijn vermogen ligt om te kunnen herstellen. Meer kan ik niet doen. Dat hoort ook bij het acceptatieproces. Net als in de natuur...het komt en het gaat.

 

Want ook wij bloeien wel weer een keer op na een rustperiode.  Zo is het leven.

 

 

Marian.

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Ria Platenburg (woensdag, 08 april 2020 11:45)

    Voor ons, gezonde mensen, is de wereld nu ook zo klein geworden en ervaren wij denk ik ook hoe het is om altijd alleen maar in je eigen tuin te zitten en denken wij te voelen wat jij voelde in dat kleine stukje bos!
    Wat voor ons altijd heel normaal was, zoals kom we gaan even naar het bos, is nu een droom, een wens, konden we maar even naar het bos!
    Ik heb altijd proberen te voelen hoe het voor jullie is om echt overal rekening mee te moeten houden en heb het ook altijd heel goed begrepen! Daarom klaag ik nu niet dat we thuis moeten blijven want na regen komt voor ons zonneschijn wat voor jullie niet altijd het geval is. Misschien een schrale troost dat jullie in deze tijd niet alleen zijn!
    Monique schreef vanmorgen dat ze buiten zat en de zee kon ruiken! Ik antwoordde dat ik dat ook wilde! Maar dat is geen willen maar zoals ik net al schreef een droom, een wens dat alles snel weer “normaal” gaat worden en ik naast mijn dichter op het terras de zee kan ruiken, zij in haar zieke leven en ik in mijn hopelijk dan nog gezonde leven!
    Vind het altijd fijn om jouw blogs te lezen en kijk weer uit naar de volgende!
    Liefs Ria

  • #2

    M. Bijl (woensdag, 08 april 2020 15:14)

    Wat leuk dat jij dit schrijft Ria. Je dochter heeft het niet van een vreemde, jij schrijft ook heel goed!
    Misschien ook een maandelijkse blog schrijven? over hoe het is om moeder te zijn van een dochter met ME..... Hahaha ;-)
    Maar je treft ook precies de kern. En jij kan het weten als moeder.
    Ik hoop echt dat jij snel weer samen met je dochter lekker de zee kan ruiken en misschien ook zelfs kan zien.
    Ik ben ook gek op het strand en de zee. Heb daar altijd vlakbij gewoond. En ohhhh wat lijkt het me heerlijk om even langs de vloedlijn te lopen. En dat gaat ook zeker dit jaar nog gebeuren!
    Al is het in de herfst of winter, dat maakt mij niet uit. Nu in deze coronatijd moeten we inderdaad nog even wachten. Maar ik merk wel dat ik weer in een goede periode zit. Dus wat ik schreef in mijn blog bevestigd dit weer: Het komt en het gaat......
    Wat fijn dat jij uitkijkt naar mijn volgende blog, dat is voor mij een stimulans hoor!
    Tot de volgende keer.....

    Marian

  • #3

    Monique van MEzelf zijn (vrijdag, 24 april 2020 10:47)

    Hallo Marian,

    Wat leuk om te lezen op welke creatieve manier jullie van het bos hebben kunnen genieten!
    Het is altijd heel jammer wanneer je merkt dat, ondanks een goede (ogenschijnlijk) energieke start, je opeens in een volledige uitputtingsslag terecht komt.
    Het botst dan zo met je intentie en gevoel dat je het aankon en dat je er zoveel zin in had.

    In de periode dat ik nog veel in verzet was met mijn ziekte en vond dat ik best even net als ieder ander kon wandelen in het bos, gaf ik altijd gehoor aan mijn behoefte dat te willen doen. Op dat moment genoot ik intens en leek ik veel te kunnen op wilskracht. En misschien ook wel omdat ik voelde dat het me goed zou doen en dat mijn lichaam op dat moment voldoende kracht had.

    Maar op een bepaald punt zakte het dan -zonder waarschuwing- in. Dat kon al na 5 minuten zijn, soms ook een kwartier.
    De uitputting sloeg er zo hard in dat ik direct niet meer kon lopen en iedere stap die ik zette -om terug bij de auto te komen- leek voor een dag extra herstel te zorgen.

    Heel gek. In de eerste momenten van de wandeling gaf het bos me vleugels en daarna verlamde het me.
    Een van de dingen die mij en mijn man opvielen nadat het meerdere keren zo gebeurde was dat er waarschijnlijk een andere mate van zuurstof in de bosrijke omgeving hangt. Wellicht geeft dat in eerste instantie energie, maar kost het tegelijkertijd inspanning (voor een lichaam met ME) om de aanpassing en omschakeling te kunnen verwerken. Waardoor de voorraad energie/ batterij dus in één keer plotseling op is. En je, door de kick die het in het begin geeft, niet door hebt dát de energie aan het opraken is..

    Dat wilde ik even schrijven betreft je boswandeling avontuur, wellicht herkennen meerdere lezers deze ervaring.

    Verder super knap dat je ondanks de teleurstelling om de ME grillen, altijd weer een manier vind om de mooie dingen van het leven te kunnen zien en ervaren.
    Bedankt voor je mooie blog...


    Liefs,
    Monique