· 

Mijn liefde voor Pretparken

Sfeer proeven bij favo achtbaan Taron in Phantasialand
Sfeer proeven bij favo achtbaan Taron in Phantasialand

Het zal diegenen die mijn boek hebben gelezen niet zijn ontgaan dat ik altijd veel vreugde heb gehaald uit het bezoeken van een pretpark. Ook met onze zoon blijft dit voor mij een van de leukste uitstapjes om te doen. Maar, niet meer onder dezelfde omstandigheden als toen ik nog weigerde om in een rolstoel te zitten. Die omstandigheden van hevig forceren (welke resulteerde in maandenlange revalidatie) wil ik uit alle macht voorkomen.

 

Natuurlijk zou ik ook kunnen concluderen dat een pretpark bezoeken geen mogelijkheid meer is. Dat is dan weer een stap verder die wellicht ooit nog de enige optie zal zijn. Zowel i.v.m. de fysieke belasting voor en na het bezoek, maar ook wanneer ik bijvoorbeeld de hevigheid van een attractie niet meer aan zou kunnen. Iets wat ik nu nog zo leuk vind en gelukkig ook kan verdragen. Ik word bijvoorbeeld niet duizelig van een achtbaan. In tegenstelling tot (gok ik) veel ME-patiënten. Maar tot de tijd dat een pretpark bezoek voor mij verleden tijd is, verplaats ik mij in het park met mijn opvouwbare scootmobiel. Me bezwaard voelen omdat iemand mij constant moet duwen hoef ik dus niet. Dat geeft me het meeste onafhankelijke gevoel. 

 

Augustus 2020. Corona besmettingen: bijna geen meer. 

Het vakantierooster van de basisschool van onze zoon werd bekend gemaakt. En daar stond iets op wat nog nooit eerder voorkwam, maar wat wel altijd onze hoop was. Twee studiedagen achter elkaar in juni 2021. Dat betekende maar 1 ding: de mogelijkheid om te kunnen overnachten in het Efteling hotel!

 

Waarom zijn die studiedagen dan zo belangrijk?

Omdat ik een pretpark geweldig vind, maar niet in het weekend of schoolvakantie vanwege de extreme drukte. 

 

We zijn wel eens vaker op een studiedag naar een pretpark gegaan. Maar een langgekoesterde wens was om eens twee dagen te kunnen gaan met overnachting. Sowieso is het de droomwens van onze zoon Sam. Nu hadden we ook nog eens vakantiegeld over vanwege Corona én leek het ons de ultieme “beloning” voor Sam. Die waarschijnlijk meer dan zijn leeftijdgenoten heeft moeten inleveren vanwege de Corona crisis, aangezien wij als ouders zijnde beiden een chronische ziekte hebben. Sam kon dus in tegenstelling tot andere kinderen aan veel dingen niet deelnemen. Zoals zijn scouting en toneellessen, omdat dit voor ons een te groot risico met zich meebracht.

Daarnaast heeft hij geen broertjes en zusjes en hebben we gedurende de crisis (op een paar ontmoetingen na) geen familieleden en vrienden kunnen zien.

 

Bovenop de crisis die voor iedereen al pittig en afzien genoeg was, heeft Sam dus extra moeten incasseren. En ik kan niet anders zeggen dan dat hij dat geweldig heeft ondergaan!

Zijn geduld en begrip… Daar kunnen sommige volwassenen nog een puntje aan zuigen! Nu zijn veel kinderen vaak flexibel en in staat om zich aan te passen aan de omgeving. Maar dat is voor Sam niet vanzelfsprekend en misschien ben ik daarom nog wel extra trots op hem...

 

Mijn moederhart smolt toen we het hem vertelden...

Sam was zó intens blij! Zijn reactie wil ik graag met jou als lezer delen. Pure vreugde zoals haast alleen kinderen dit intens kunnen voelen is zo aandoenlijk om naar te kijken... 

 

Daarbij waren wij in maart 2020 12,5 jaar getrouwd en zouden we met z’n drieën een weekendje weg gaan omdat we een zwaar jaar achter de rug hadden. We waren daar enorm aan toe, alleen het was gewoonweg té risicovol. Daarom is dat inmiddels al 3 x verzet naar een nieuwe datum en hebben we dit nog te goed in september. Maar ook dit was telkens een teleurstelling voor Sam die hij bewonderenswaardig heeft verwerkt. 

 

Sam heeft de afgelopen tijd wel eens gevraagd of we naar de Efteling konden gaan en telkens antwoordde ik dat het pas na de Coronacrisis zou gebeuren. Alleen Corona ís nog niet voorbij en toch staat onze boeking! We konden in augustus natuurlijk niet weten hoe de situatie nu zou zijn. Aangezien wij amper risico hebben genomen was het een lastige overweging of we het wel of niet aan zouden durven. Maar we gaan!

De besmettingen blijven in rap tempo dalen, dat is een geruststelling. Ook zal het rustig zijn op het park omdat we op doordeweekse dagen gaan. Daardoor kunnen we onze eigen veiligheid en hygiëne waarborgen. En omdat we twee dagen gaan, hebben we alle tijd. We kunnen dus rustig een attractie overslaan die op dat moment te druk is en als het écht niet te doen is dan gaan we lekker naar het hotel.

 

Voor het eerst sinds de boeking in augustus durf ik me er een beetje op te verheugen.

 

En dat is dan weer gevaarlijk omdat ik doorgaans geen afspraken meer vooraf plan (vanwege valse start door slecht slapen) ténzij het echt niet anders kan. Dit kon dus niet anders… (Tenminste niet als we zoiets als dit graag willen doen.) Het is een keuze om hier nu voor te willen gaan. Met als uitgangspunt en vertrouwen dat het ons als gezin zijnde goed zal doen. Mogelijk met alle gevolgen van dien. Het zijn die overwegingen die het leven met een chronische ziekte vaak lastig of zelfs onmogelijk maken… 

 

Want waarom kies ik wel voor deze onderneming, maar besluit ik om niet naar een belangrijke familiebijeenkomst te gaan?

Daarover later meer...

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    M.Bijl (vrijdag, 18 juni 2021 15:39)

    WAUW Monique
    Dit is toch geweldig!
    Je hoeft mij niet uit te leggen dat je dit kiest boven een andere activiteit,
    want dit is voor jullie als gezin een onvergetelijke herinnering. Jullie genieten als ouders net zo hard als Sam.

    Dit neemt hij zijn hele verdere leven mee.
    Leuk dat je deze reactie met ons wil delen. Heel bijzonder!

    Marian

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (maandag, 21 juni 2021 16:45)

    @Marian:
    Bedankt Marian! �� Leuk hè?
    Het was ook een geweldige ervaring! Het was mogelijk dat het herstel niet zou opwegen tegen de beleving. Maar het voelt gelukkig zo dat het dit allemaal waard was!!
    Mijn opvouwbare scoot heeft me geweldig geholpen en het was ook heel fijn dat ik tussendoor kon rusten. Sam heeft de tijd van z’n leven gehad!Voor ons als gezin inderdaad een onvergetelijke herinnering. Misschien wel juist na zo’n lange periode zonder mogelijkheden in deze vorm.


    Liefs,
    Monique