· 

Laat ze maar denken

 

Er bestaan zoveel stigma’s rondom de ziekte ME dat het niet zo gek is als je naar begrip van de buitenwereld op zoek bent. En dan uiteraard het liefst vanuit je eigen omgeving.

 

Je voelt je al zo alleen met je ziekte dat je niets liever wilt dan op z’n minst te worden geloofd door je naasten. Het risico dat zij mogelijk denken dat je de boel loopt te flessen of dat overdrijft is je ergste nachtmerrie. Maar vertaalt zich dat dan als je juist alleen sociaal contact hebt op je goeie momenten?

 

Anderen zien je nooit op je slechte momenten, omdat je dan bedlegerig bent. Dus ben je even op en top aan het genieten van een sociaal samenzijn, dan is de kans groot dat je gezelschap zich achteraf afvraagt waarom je ook al weer chronisch ziek bent?

 

Stel je voor. Je bent een gezond persoon en je gaat met een vriendin mee op bezoek bij iemand die een chronische ziekte heeft. Op voorhand wordt je door je vriendin ingelicht wat diegene mankeert en waarom het dus helemaal niet zo vanzelfsprekend is om bij elkaar op bezoek te komen. Eenmaal daar maak je die persoon mee en zou je denken dat je vriendin je heeft voorgelogen. Als deze persoon echt iets mankeert, dan eet ik mijn schoen op.

 

Na afloop bespreek je het nog eens met je vriendin. Voor haar blijkt het ook lastig uit te leggen waarom je op het moment van samenzijn praktisch niets merkte aan de vriendin die ziek zou zijn. Misschien heeft ze zelfs de neiging om zich een soort van te verontschuldigen omdat ze het wellicht heeft overdreven volgens jou. Want zeg nou zelf: als die persoon altijd zo moe is dan hadden we daar nu heus wel iets van gemerkt! Je vriendin voelt zich plaatsvervangend verantwoordelijk omdat zij wel degelijk weet hoe de vork in de steel zit, alleen was de ziekte van haar vriendin op dat moment niet zichtbaar.

 

Op dat moment niet. Daarna lag die chronisch zieke meid zomaar een volle week op bed, terwijl ze zichzelf amper kon bewegen, laat staan verzorgen. Van de wereld om haar heen kreeg ze niets meer mee. De onwetende, die mee op bezoek kwam, ging gewoon verder met leven. Mogelijk met de gedachte dat het allemaal wel meeviel met die ziekte.

 

Misschien ben jij die chronisch zieke persoon en heb je wel eens of meerdere keren het idee gehad dat iemand anders zo over jou dacht. En dat je tijdens een gezellig samenzijn niet 1 ding over je eigen (op dat moment zichtbare) gedrag kon opnoemen die ook maar enigszins zou insinueren dat je een ernstige chronische ziekte hebt, en het grootste gedeelte van het jaar fors wordt beperkt in het dagelijks leven. Op die uitputtende momenten is het tegenovergestelde van hoe je er eerst nog zo fris en fruitig bij zat, de waarheid.

 

Misschien ben jij die persoon die over iemand anders dacht dat het allemaal wel meeviel. Die uitging van het plaatje dat je zag. Die niet van de ander wilde aannemen dat diegene weliswaar fris & fruitig oogde, maar een of twee dagen later nog geen kopje thee kon optillen. Die persoon die persé vond dat iemand die pretendeerde ernstig ziek te zijn, te alle tijden hevige zichtbare symptomen moest hebben, en dat je anders een aansteller bent. Punt. 

 

Wat iemand anders ook mocht denken, het geeft alleen maar een een constatering weer. Het konden hele vriendelijke gedachten zijn, of misschien wel de meest vreselijke. 

Alleen… nu komt het mooie:

Het zijn maar gedachten.

 

Gedachten die vooral van de ander zijn. Of ze nu ergens op gebaseerd zijn of niet. Of je nou kunt begrijpen waarom ze dat denken of niet. Het maakt gewoon geen donder uit!

 

“Laat ze maar denken” is misschien makkelijker gezegd dan gedaan.

Maar probeer het anders eens. Eens écht.

Laat de ander eens gewoon denken. 

Zeg maar eens hardop: "laat ze maar denken" en doe dat dan ook. 

 

Elke gedachte komt en gaat. Nét zoals jouw gedachte over bijvoorbeeld het weer, over een outfit, of over een ander. Het is jouw gedachte en die jij mag hebben.

 

Als ik me voorstel dat iemand anders een (postitieve of negatieve) gedachte over mij heeft dan hoeft dat mij helemaal niet te beïnvloeden.

Het enige wat ik hoef te doen is anderen hun gedachten te laten hebben. Meer niet. Wat maakt het nou uit dat iemand iets denkt?

Niet alleen wat iemand denkt, maar ook en vooral in eerste plaats dat iemand denkt.

 

Iemand denkt

Oké. (constatering)

 

Ik denk

Oké. (constatering)

 

Iemand denkt dat ze nieuwe schoenen nodig heeft

Oké. (constatering)

 

Iemand denkt dat hij niet zonder tv kan

Oké. (constatering)

 

Iemand denkt dat die iemand heeft ontmoet die helemaal niet ziek is zoals ze wel beweert

Oké. (constatering)

 

Wat is nou een gedachte?

Laat de ander lekker. 

Waarom zou dat een invloed op jou moeten hebben eigenlijk?

Als je er werkelijk zo nonchalant over na zou kunnen denken dan kan dat best een verademing zijn voor de wijze waarop je in het leven staat en over jezelf en de ander denkt.

 

Zelfs al iemand anders 24 uur per dag huilen omdat die het zo zielig vindt voor iemand die ziek is.

Dat helpt mij toch ook niet mijn bed uit?

Ik kan wel de gedachte hebben dat ik het heel nobel en liefdevol vindt dat iemand anders zo met mij meeleeft dat diegene erom moet huilen in de hoop dat mijn leed stopt.

 

Alleen...

Ook dat is maar een gedachte...

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0