· 

Wat als je een terugval hebt en je krijgt de drang om te willen "Marie-Kondo-en?"

Allereerst, mocht je nog nooit van Marie Kondo hebben gehoord dan is het wellicht handig dat ik haar eerst even omschrijf voordat ik vertel waarom mijn handen zo jeuken. Marie Kondo is een opruimgoeroe die een simpele, maar geniale methode heeft ontwikkeld waardoor iedere rommelkont (lees: ik) in staat is om in een opgeruimde omgeving te kunnen leven. In tegenstelling tot wat mensen (lees: ik) vaak doen door eerst dit hoekje op te ruimen en dan het andere, raadt mevrouw Kondo aan om per categorie op te ruimen en dan in volgorde van de spullen met minst emotionele waarde naar meest. Zo begin je bijvoorbeeld met het opruimen van je kledingkast. Dit doe je niet plank voor plank maar je haalt alle kleding uit je kast en bepaalt per item welke je wel of niet wilt houden. Alleen wanneer het je genoeg “spark joy” geeft, behoud je het kledingstuk. 

 

 

"Voorheen stonden er op 3 verschillende plekken bloemenvazen in ons huis"

 

 

Deze methode werkt super goed aangezien er een confrontatie plaatsvindt. Wanneer je een plank met 10 kledingstuks bekijkt ben je geneigd om veel meer te houden. Maar zie je de grote berg kleding dan ben je meer gemotiveerd om alleen de topstukken te bewaren. 

 

Ook hadden we bijvoorbeeld hier en daar bloemvazen staan. De een stond ter decoratie in de woonkamer, de anderen in de bijkeuken en ook nog een verzameling in de schuur. Wanneer ik dat los van elkaar zie, lijkt het nog acceptabel qua aantal, maar wanneer je ze allemaal bij elkaar ziet, is het veel gemakkelijker om alleen de allermooiste te bewaren. Vorig jaar hebben we ons hele huis op deze manier op kunnen ruimen. Er stonden bijvoorbeeld nog tig verhuisdozen met inhoud in de garage van onze verhuizing (toen 3 jaar geleden). Het huis lag weken lang overhoop om alles per categorie te kunnen schikken en ook omdat mijn energie het niet toelaat om flink aan de slag te kunnen. Maar mijn man nam die taak op zich waardoor ik alleen maar hoefde te gaan zitten en selecteren. 

 

 

"Ik hoefde alleen maar te gaan zitten en selecteren"

 

 

Stel dat jij je kledingkast via deze methode wilt opruimen terwijl je last hebt van fysieke beperkingen dan is het nog steeds mogelijk alleen je zult moeten accepteren dat er een week (of waarschijnlijk langer) een berg kleding op de grond ligt, waarvan je iedere keer naar je vermogen van die dag een beetje uitzoekt.

 

 

 

Na verloop van tijd kan het fijn zijn een tweede schifting te maken, helemaal wanneer je merkt hoe fijn het is om zo’n overzichtelijke kledingkast te hebben. (Wil je meer weten over de methode van Marie Kondo, lees dan eens het boek opgeruimd of bekijk filmpjes hierover op youtube of netflix) 

 

 

Ik heb dus weer zin om categorieën via haar methode op te ruimen. Niet perse mijn kledingkast, maar bijvoorbeeld de keuken of papierwerk. Misschien ontstaat deze behoefte wel extra omdat ik in een slechte periode alle ruimtes niet opgeruimd kan houden en ik dus iedere dag meer rommelige hoekjes zie. Het liefst wil ik die allemaal netjes gaan maken maar als je alleen maar kunt liggen houdt de mogelijkheid tot uitvoering al gauw op. Mijn man moet in zulke periodes al alle ballen hoog houden dus hij doet alleen het hoognodige zoals koken en de was. Waarvoor we al heel dankbaar mogen zijn wanneer dat lukt en al het andere moet in deze situatie gewoon even wachten...

 

Ik zou nooit volledig minimalistisch kunnen leven. Van jongs af aan wil ik spulletjes bewaren en ik krijg er ook inspiratie van. Daarom zal ik altijd prullaria in huis hebben en genieten van vrolijke spullen. De reden waarom ik zo blij ben dat ik kennis kreeg van deze manier van opruimen is omdat ik nu echt in staat ben om afstand te doen van spullen en bovendien geniet ik ook echt van dit proces. Voorheen werkte geen enkele methode voor mij en bleef ik maar redenen bedenken waarom ik iets zou moeten blijven bewaren. Want alles was wellicht nog handig voor "ooit." Wanneer ik nu moeite heb met iets wegdoen omdat ik het misschien nog ooit nodig zal hebben denk ik bijvoorbeeld aan een zin die me is bijgebleven uit Marie's boek: Wanneer je iets nu nooit gebruikt maar (eventueel in de toekomst) voor onder de €20,- binnen 20 km kunt kopen, dan moet je het nu weg doen.  

 

 

"Soms heb ik écht zin om even lekker te rommelen of ontspullen"

 

 

Door de spullen weg te doen die écht niet meer nodig zijn, komen deze mooie spullen veel beter tot zijn recht en ik merk toch wel dat ik meer kan genieten van een lege eettafel dan waar ik een boek en een brief en een oplader enz heb neergelegd. Ook legt Sam, onze zoon veel spullen op tafel. Voor deze prullaria heb ik nu een goede oplossing. In de kast staan 3 mandjes, voor ons allemaal 1. Daar kunnen we dit soort spullen indoen welke zodoende niet meteen opgeruimd hoeven worden. Is het mandje vol, dan moet je het uitzoeken en sorteren wat wegkan of wat je wilt bewaren. Zodoende heb ik -wanneer ik me goed genoeg voel- alle ruimtes snel leeggemaakt inclusief spullen van anderen waarvan ik niet weet waar het naartoe moet. 

Tevens leek het ons een goed idee om schiftingen te blijven maken voor alle ruimtes van ons huis. Zodat we niet over een paar jaar weer dezelfde onderneming hoeven doen. Daarom hebben we besloten om iedere maand 1 ruimte aan te pakken. Dat betekent elk item in die ruimte in je hand pakken en bepalen of je deze nog gebruikt/blij van wordt en zo niet; weggooien of aan een goed doel schenken. Hierdoor komt elke ruimte sowieso 1 keer per jaar aan bod, maar is het per keer niet een te grote belasting. Denk bijvoorbeeld aan de badkamer. Wanneer je dit samen gaat "ontspullen" is dat binnen een uurtje klaar. 

 

 

"Voortaan pakken we iedere maand 1 ruimte aan"

 

 

Maar soms wil ik tussendoor even lekker rommelen en heb ik daar écht zin in. Dat verlangen is niet zo handig wanneer je even een slechte periode hebt. Ik kan dan gewoon niet wachten tot er genoeg energie terugkomt waardoor ik -op mijn gemakje- kan beginnen. Het ongeduld hierin doet me denken aan een vergelijkbaar gevoel dat een kind kan ervaren wanneer die bijna jarig is. Onze Sam vindt dit geduld zo lastig op te brengen dat hij al 3 weken van tevoren moet huilen van de spanning. Zover komt het bij gelukkig niet maar het huilen staat me nader dan het lachen kan ik je vertellen….

 

 

"Het voelt goed om te weten dat er in ons huis alleen spullen staan waar we écht iets aan hebben"

 

 

Nu alles vorig jaar al een keer is bekeken een vaste plek heeft, kan ik daardoor nu best telkens 1 hoekje doen. En het voelt goed om te weten dat het huis niet te vol is en alleen gevuld met spullen waar we echt iets aan hebben. Ook al zou er nog best véél meer weg kunnen. Maar dat is ook het leuke hiervan, dit gebeuren kan blijven circuleren aangezien ook je smaak of gevoel kan veranderen. 

 

Even terugkomen op de vraag wat je kunt doen op het moment dat je een slechte periode hebt maar wel drang om te willen Marie-Kondo-en. Mijn slechte periode duurt nu al twee weken en wanneer je echt zin hebt om iets te willen ondernemen wordt je geduld aardig op de proef gesteld. Maar eigenlijk komt het gewoon neer op dikke vette pech. Helaas het kan niet, schouders ophalen en je ondertussen verheugen op het moment dat er weer mogelijkheden komen. 

 

Intussen zoek ik dan wel iets anders wat me ongeveer dezelfde vreugde brengt maar wat ik vanuit bed kan doen zoals 20 verschillende plattegronden tekenen (globaal) van hoe ons ideale huis eruit zou zien als je alles anders in zou kunnen delen. Ik teken de keuken dan in onze badkamer (die op de begane grond zit) en verplaats de trap. Voorheen kon mijn man nog wel eens paniekerig reageren omdat hij dacht dat iedere nieuwe creatie van mij persé werkelijkheid zou moeten worden. Inmiddels weet hij dat hij mijn fantasie vooral met een korreltje zout kan nemen en het vooral een leuke bezigheid voor mij is. Sommige dingen zullen we ooit best kunnen waarmaken, zoals de garage isoleren en inpandig maken. Andere creaties zullen bij dromen blijven maar dat is toch óók super leuk. Hier maakt mijn hart een sprongetje van en geniet ik van de vreugdevolle werking welke de fantasie mij brengt. Ik krijg er levenslust van terwijl mijn armen en benen nog zo slap als een vaatdoek zijn en er in dat opzicht weinig te merken valt van die gedrevenheid.

 

Wat brengt jou “spark joy” in je leven, ook wanneer je niet veel verder dan je bed komt?

Laat het me gerust weten in een reactie hieronder :)

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    M. Bijl (woensdag, 08 juli 2020 14:28)

    Oh wat een bijzonder leuke blog zeg!
    Juist voor degene die minder energie hebben is deze methode heel goed.
    Ik deed vorig jaar deze Marie Kondo methode met heel veel plezier. Maar helaas ben ik niet verder gekomen dan de kleding. Gek hè? Ik hoor of lees dit al vaker. De boeken en de keuken en berging, zijn waarschijnlijk minder in trek omdat...?!? Ik heb daar het antwoord niet op.
    Misschien heeft Marie Kondo daar wel een psychologische uitleg voor? Staat dat in haar boek?
    Mijn man en ik zijn wel bezig met de grote boekenkast. Het is al uitgeruimd, maar door gebrek aan energie (want tijd hebben we genoeg in deze corona-periode) staat dit ook al lang op mijn tot do list. Hoewel ook mijn handen jeuken om liever nu dan morgen verder te gaan. En dan moet ik ook net als jij Monique, wachten op verbetering van mijn terugval die ik ook al weken heb.
    Wat dat betreft lopen we weer gelijk. Laat me weten wanneer jij gaat beginnen, misschien stimuleren we elkaar! Ik heb daar zelfs een paar weken een terugslag voor over.
    Maar ik ben wel bang dat als ik me teveel geef, juist om iets te doen wat je zo graag wil, ik dan niet meer op mijn 'oude niveau' terug kan komen. Dit gevaar loert er wel bij ME. Die grenzen stellen is echt zo moeilijk als je een gedreven persoontje bent.
    Ik zie het vaker langskomen in de blogs van andere ME patiënten. te ver over je grens gaan kan je verder van huis brengen. Dus we blijven liever aan de veilige kant. Met dit inzicht staan mijn verhuisdozen met boeken nog wel een poosje opgestapeld. Maar in de herfstperiode komen dit soort klusjes in huis weer goed. Dan is er minder in de tuin te doen. Wat nu natuurlijk heel fijn is, en gezond, maar ook energie kost en dat kan je maar 1x uitgeven.
    OEFFFF.... een erg lang bericht geworden! :-(

    Marian

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (vrijdag, 10 juli 2020 11:01)

    @Marian
    Bedankt! Wat leuk dat jij hier ook zo enthousiast over bent en deze methode hebt toegepast op je kledingkast! Het boek speelt inderdaad ook in op de psychologie erachter. Waardoor het mij uiteindelijk over de streep trok. Belangrijk was om het boek eerst helemaal uit te lezen waarna je (als het goed is) gemotiveerd bent om aan de slag te gaan. Al moeten we dat als chronisch zieken met andere maatstaven bekijken... Hulp voor het fysieke stuk is dus heel belangrijk!

    Ik snap dat je zegt dat je er een terugval voor over hebt, ik heb dat een jaar geleden geriskeerd toen we dus in een paar maanden tijd alle ruimtes aan hebben gepakt. Dat was qua belasting een eenmalige investering en nu probeer ik daar balans in te vinden door dus iedere maand 1 ruimte opnieuw te bekijken. (Dat is minder werk dan het opruimgebeuren voor de eerste keer)

    Misschien is dat ook iets voor jou? Kijk wel uit inderdaad hoor. Wellicht is deze onderneming ook mogelijk zonder grote terugslag. Probeer daar zo dicht mogelijk in de buurt te komen door bijvoorbeeld te zitten bij sorteren en je man lief aankijken om dingen aan te pakken en te verplaatsen.

    Succes!!
    Leuk hè? ☺️

    Liefs, Monique