· 

Ik wens dat mijn lichaam weer hetzelfde wordt als voorheen...

Typ het maar eens in op Google: ervaringsverhalen ziekte ME. Je leest zoveel verhalen van gedupeerden die schrijven dat ze vroeger zo bruisend in het leven stonden. Velen nog jong; onder de 30 jaar die getroffen worden door deze vreselijke ziekte. Voor hen is “vroeger” dus respectievelijk. Maar ME krijgen op welke leeftijd dan ook is een triest gegeven. Want je leven wordt op z’n kop gezet en dus volledig omgedraaid.

 

Je bent niet meer die persoon die iedere dag lekker actief kan zijn zoals fanatiek sporten, dagje shoppen, een lange (strand)wandeling maken of je gewoon eens lekker uitleven. Vaak gaat zelfs het goed kunnen volgen van een gesprek of je eigen boterham smeren niet eens meer op.

 

 

"Veel lotgenoten rouwen nog elke dag om het verlies van hun gezonde lichaam" 

 

 

Ik als jongvolwassene, ongeveer een jaar voordat ik ziek werd
Ik als jongvolwassene, ongeveer een jaar voordat ik ziek werd

Door het lezen van deze verhalen van lotgenoten, weet ik dat velen van hen nog altijd volop rouwen vanwege het verlies van hun lichaam zoals deze was voor het krijgen van ME. Ze besteden hun tijd wensend dat deze weer wordt zoals vroeger. Gelukkig weet ik door mijn eigen ervaring dat dit hevige verlangen niet voor altijd zo hoeft te zijn. Omdat je naarmate je steeds verder in het acceptatieproces komt, het vermogen kunt ontwikkelen om van je lichaam te leren houden. Ondanks alles wat imperfect is en al het onvermogen vanwege die slopende ziekte. 

 

De wens dat mijn lichaam weer hetzelfde wordt als vroeger, heb ik dus langzaamaan durven laten varen. Ondanks dat ik mijn lot heb geaccepteerd en zal blijven accepteren zoals het is, hoop ik dat er nooit meer iemand zal ervaren hoe het is om bruisend in het leven te staan en vervolgens moet toekijken hoe alle vrijheid van je wordt afgenomen.

 

Helaas gebeurt dit bij de ziekte ME, maar ook bijvoorbeeld wanneer je wordt gediagnostiseerd met kanker, leeft in oorlogsgebied, of wanneer je een heftig ongeval overleeft waarbij je gehandicapt raakt voor de rest van je leven.

 

Maar je weet pas hoe iets voelt als je het hebt. En dat geldt voor alles.

Door de lockdown weten veel mensen nu wat het is om niet te kunnen doen wat je graag zou willen doen. Velen vinden het een kwelling en worden hoe langer hoe ongeduldiger. Zij voelen nu hoe het is om langer dan een jaar met beperkingen te leven en is hun vrijheid op bepaalde vlakken ook van hen afgenomen. Al is het zonder de zware lichamelijke ongemakken die chronisch zieken daar nog een standaard bovenop krijgen, plus een levenslang vonnis en geen tijdelijk ongemak.

 

Is het reëel om te verwachten dat gezonde mensen persé moeten weten hoe het voelt om te leven met een chronische ziekte?

 

Nee. Helemaal niet.

Voor hen is het heel normaal en vanzelfsprekend dat je altijd kunt doen wat je graag zou willen doen. Daarom zijn de opgelegde Corona maatregelen nu voor velen het allerergste wat hen kon overkomen. Anders zou er denk ik een groter percentage zich serieuzer aan alle dringende adviezen hebben gehouden.

 

Ik kan me ergens wel voorstellen dat dit voor hen een drama moet zijn. Ze hebben iets als dit immers nog nooit meegemaakt! En ik zou er waarschijnlijk met dezelfde weerstand op hebben gereageerd als ik al niet had geleerd te moeten leven met veel beperkingen.

 

 

"Échte vrijheid zit van binnen"

 

 

 

Contrast echter, maakt dat je zowel intens verdriet als intens geluk kunt voelen. Ik zou daarom alle “gezonde” mensen willen meegeven dat ze zich gezegend mogen voelen met alle mogelijkheden die het leven hen normaal gesproken te bieden heeft. Iets dat niet vanzelfsprekend is voor alle mensen op deze wereld. Probeer daarom niet te denken vanuit beperkingen maar zoek naar alles wat wél kan binnen de mogelijkheden en begin klein. 

 

Lotgenoten die net als ik sowieso al genoodzaakt zijn om alle energieke wensen en dromen te laten varen, zou ik willen meegeven: evalueer eens waar je staat in jouw proces van acceptatie. Wees trots op jezelf! Wat heb je allemaal geleerd in alle jaren van ziekte? Heb je zicht op al het moois en alle mogelijkheden in het leven die nog wél kunnen? Of ben je geneigd om te blijven kijken naar alles wat je niet (meer) kunt? 

 

 

Sta jij nog aan het begin van de acceptatiefase van jouw chronische ziekte?

In mijn boek “Mezelf zijn met de ziekte ME” (klik hier voor de bestelpagina) geef ik handvaten om je ziekte te kunnen accepteren en begeleid ik je door dit proces. Neem de eerste stap tot beweging en ervaar hoe mijn boek je (hopelijk) tot steun kan zijn.

 

Een traject duurt wellicht even, maar bewegen hierin is cruciaal. Alleen door beweging, hoe klein ook, komt het einddoel van volledige acceptatie in zicht...

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Ria Platenburg (woensdag, 05 mei 2021 18:42)

    Je hebt weer mooi en duidelijk verwoord dat er voor jouw lotgenoten en mensen met vergelijkbare ziektes eigenlijk niets veranderd is tijdens de lockdown die nu al zo lang duurt. Men mag niets, men kan niets en men gaat zich steeds vaker hieraan ergeren.
    Alleen voor jullie is er (bijna) niets veranderd: jullie mogen niets, jullie kunnen niets alleen jullie ergeren je niet aan de nog steeds durende lockdown!
    Voor jullie is dit normaal! Soms mag er een klein beetje en proberen jullie voorzichtig hiervan te genieten! Maar wij, lees: groot gedeelte van de Nederlandse bevolking, proberen niet maar maken er meteen een grote happening van als de deur op een klein kiertje komt te staan!
    Ik snap ook jullie geluk en blijheid als voor jullie de deur op een kiertje staat, ook al is het maar voor heel even, bv op het stand wandelen of door de tuin lopen.
    En ik waardeer de vrijheid die we normaal gesproken hebben des te meer nu wij kunnen voelen hoe het is om niets te mogen en te kunnen!
    Liefs Ria!