· 

Familie & Vrienden kwijtraken door ziekte

vrienden kwijtraken door ziekte

Ken je dat gevoel? Dat het hele sociale leven dat je ooit (voor zover dat kon) hebt opgebouwd, nu steeds verder weg begint te zakken? Voor mij voelt het alsof ik het nét niet meer kan grijpen en het steeds in een sneller tempo bij me vandaan gaat. 

 

Als ik werkelijk goed voor mezelf wil zorgen, dan kan er bijna niets meer op de manier waarop dat voorheen kon. Voorheen als in: niet alleen voordat ik ziek werd, (heeeeel lang geleden) maar ook toen ik nog bereid was om flink te pieken en daarna de fysieke prijs te betalen. Door bijvoorbeeld te dansen op een feest, naar alle familiebijeenkomsten te gaan, of gewoon überhaupt in de avond nog even een bakkie doen bij vrienden. En dan bij dat laatste stug vol blijven houden dat zoiets me niet te veel energie kostte. Dat kostte het wél. 

Maar het is zo fijn... Even praten over van alles en nog wat. Lachen totdat de tranen over je wangen stromen. Ik heb zoveel lieve vrienden en familie die me stuk voor stuk en ieder wel op een ander vlak weten te vermaken. Gewoon een goed gesprek op de bank en samen zijn is ook al zo fijn.

 

 

"Waarom zorgt zo'n fijn & ontspannen samenzijn voor zo'n terror herstel die nog dagen voortduurt?"

 

 

Maar waarom vergt zoiets fijns, alsnog te veel?

Waarom probeer ik telkens het hele hoofdstuk wat daarbij hoort te wissen, namelijk het feit dat ik daarna de halve nacht wakker lig omdat ik door de hele beleving niet kan slapen? Waarom zorgt zo'n fijn & ontspannen samenzijn voor zo'n terror herstel die nog dagen voortduurt?

 

Is dit iets wat ik moet accepteren?

Of moet ik accepteren dat zoiets voor mij gewoon niet meer opgaat in deze constructie?

Als een kopje koffie drinken met iemand al te veel is, wat blijft er dan nog over?

 

Ik heb gemerkt dat als ik mijn beperkingen concreet maak en dit in een tijdlijn zet, ik nog behoorlijk veel mogelijkheden heb. Zo zijn er momenten op een dag dat deze samenkomsten mij het minste energie zouden kosten, en de kans dus ook aanzienlijk kleiner is dat ik hier 's nachts door in de problemen kom. En zou een sociale aangelegenheid na 16u eigenlijk al geen optie meer zijn...

 

 

"In feite heeft de situatie rondom het Corona virus mij een mogelijkheid geboden"

 

 

Dat wil zeggen áls ik rekening zou houden met deze grenzen. Want ik respecteer ook graag de wensen van een ander. En als mijn beperkingen en grenzen te exclusief en gecompliceerd worden, op welke manier blijft het dan voor de ander een mogelijkheid om hier rekening mee te willen (blijven) houden?

 

De angst dat ik het voor iedereen onmogelijk maak door mijn "voorwaarden" is dus wel degelijk aanwezig.

 

 

Maar wil ik mijn eigen theorie (welke ik ook in mijn boek beschrijf) naleven, dan zou ik mijn grenzen maar beter ter harte moeten nemen. Ik zorg er hiermee namelijk voor dat de kans zo klein mogelijk is dat een doorsnee week fysiek geen grote kwelling wordt! Hallo! Waarom zou dat niet reden genoeg moeten zijn?!

 

In principe zou iedere ME-patiënt hiervoor tekenen. Als ik geen verdere info had en iemand zou mij een week in balans aanbieden waar ik niet overdreven hoef te herstellen van een (sociale) activiteit, dan zou ik daar ALLES voor over hebben.

 

Denk ik.

 

Want zodra ik erachter kom dat er dan sociaal nog maar weinig mogelijk is dan zie ik niet hoe ik dat voor elkaar kan krijgen, zónder dierbaren af te wijzen of teleur te stellen. Aangezien dat wel het laatste is wat ik zou willen, is dit voor mij ook de laatste stap om te nemen.

 

Onbewust ben ik al onderweg om deze stappen te nemen. 

In feite heeft de situatie rondom het Corona virus mij deze mogelijkheid geboden.

Het is nu namelijk simpelweg niet mogelijk om mensen te ontmoeten, dus kom ik ook niet in de verleiding om te overwegen mijn grenzen te verleggen uit liefde voor mijn vrienden en familie. 

 

 

"Ik kan mijn kind naar school rijden omdát ik in het weekend niet hoefde te forceren vanwege een bezoekje"

 

 

En wat blijkt?

Dit doet mijn fysieke lichaam inderdaad deugd. 

Ik voel nu inderdaad meer balans gedurende de week.

Ik kan mijn kind naar school rijden omdát ik in het weekend niet hoefde te forceren vanwege een bezoekje.

Ik kan bijna iedere dag zorgen voor een heerlijke maaltijd voor ons gezin en daarbij ook genieten van het bereiden omdat ik hier meer energie voor had. 

Ik kan een half uurtje tuinieren omdat ik geen energie hoef te reserveren voor een ander.

 

Voor mijzelf, mijn lichaam en mijn gezin alleen maar bonussen.

Weer een beetje mens zijn.

 

 

Alleen aan de andere kant van de medaille is het gemis er ook...

 

Ik verlang naar fijne momenten van samenzijn met mijn familie en vrienden. Ik zal dus ook hier een balans in willen vinden.

Voor nu geniet ik even van de kleine grootse overwinningen die mijn lichaam aankan. Zónder te forceren en zónder het te misbruiken. Ik blijf alert op het inbouwen van voldoende rustmomenten.

 

Misschien kan ik na de Corona crisis nog wel even teren op deze genoegens en zullen de eerste ontmoetingen mij wellicht nog wat extra energie geven. Maar ik ben erachter gekomen dat ik zowel mijn balans als fijne sociale momenten niet kwijt wil. Daarom zal ik in moeten leveren op beiden. Dat betekent nog meer rigoureuze beslissingen nemen op sociaal gebied en nog meer experimenteren om hier balans in te vinden. 

 

 

"Ik ben benieuwd wie er in de toekomst nog steeds bij mij in de trein zitten als symbolische rit door het leven"

 

 

Zal ik hierdoor sommigen vrienden en familie kwijtraken? Door ziekte?

Waarschijnlijk wel. Ik beschouw dit in ieder geval als een mogelijkheid.

Want mijn energie verdelen over meer dan 50 dierbaren was al te hoog gegrepen, maar het wordt alsmaar meer ongrijpbaar...

 

Ik ben benieuwd wie er in de toekomst nog steeds bij mij in de trein zitten als symbolische rit door het leven. Wat ik in ieder geval weet is dat iedereen die ooit is ingestapt maar de rit hebben verlaten bij een tussenstation, stuk voor stuk een bijzondere plek in mijn hart hebben.

 

En dat zal altijd zo blijven.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Ria Platenburg (woensdag, 24 maart 2021 14:28)

    Wauw Monique! Dit klinkt weer zo klaar als een klontje!
    Toch wil ik een op-of aanmerking maken, kies zelf maar hoe het overkomt!
    Wat je schrijft dat je door de Corona meer energie krijgt/overhoudt is denk ik voor heel veel mensen, in ieder geval zeker voor mij, een hele fijne bijkomstigheid van heel veel dingen niet kunnen of mogen! Voor jou, als je het al wist, vooraf het plannen en nadenken over een bezoek aan of door iemand vergde het al een hoop energie en dan was Sam naar school of drumles brengen dikwijls al niet te doen, laat staan lekker koken of in de tuin werken.
    Maar nu hoef je niet aan komend weekend te denken maar het werkt 2 kanten op, en dat is het mooie ervan! Je hebt nu ook geen naweeën of klachten of hersteltijd nodig van het afgelopen weekend. Ikzelf ervaar deze periode als een mooi, rustig begin van mijn pensioen waarbij ik zelf bepaal hoe mijn dag eruit ziet.
    Maar........nog even over kwijtraken van vrienden en familie, ik denk dat veel mensen elkaar kwijtraken omdat iedereen er achter komt hoe fijn het is om geen overvolle agenda te hebben.
    Als je gewend bent om iedere zondag een paar uur naar je moeder of vriendin of wie dan ook gaat, dan mis je dat in deze tijd heel erg. Maar als je over een tijdje als alles weer mag nog maar 1 zondag in de maand reserveert lijkt het mij een veel fijnere en mooiere zondagmiddag te worden dan voorheen.
    Heel verhaal en het zegt jou misschien helemaal niks maar waar het uiteindelijk op neer komt is dat ik aan wil geven dat ik geniet van het “rustige” momenteel.

    Je hebt weer een mooie, pakkende blog geschreven maar wilde er toch even mijn gevoel aan koppelen!

    Dikke knuffel van je mamsie ��

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (woensdag, 24 maart 2021 15:00)

    @Ria
    Wat leuk dat je een reactie hebt geplaatst op deze blog! Het is inderdaad zo dat iedereen iets positiefs kan ervaren van de vervelende maatregelen rondom Corona. Het is in ieder geval fijn dat jij dat zo kunt ervaren. Want ik kan me goed voorstellen dat de rust voor anderen die normaal gesproken op sociaal gebied een drukke agenda hebben, nu ook fijn is aan de ene kant. Maar het contrast is zo groot dat zij er juist ook veel moeite mee hebben.

    Liefs,
    Monique

  • #3

    Marian (maandag, 29 maart 2021 09:51)

    Een heel begrijpelijk verhaal Monique.
    Maar je maakt echt de juiste keuze!
    Jouw gezin en jezelf zijn nu het belangrijkste.
    Later krijg je misschien iets meer ruimte voor andere dingen.
    Maar ME patiënten hebben nu eenmaal niet zoveel keuzes.
    Je doet het goed!

    Marian

  • #4

    Monique van MEzelf zijn (woensdag, 14 april 2021 11:16)

    @Marian: ♥️ Dank je

  • #5

    Dianne (woensdag, 14 april 2021 23:28)

    Ha Monique, wat heb je het allemaal weer goed en duidelijk verwoord. Het is verschrikkelijk als je de keuze moet maken om niet meer/minder met iemand af te spreken doordat de m.e. dit gewoonweg niet toelaat. Steeds opnieuw hebben wij (mensen met een chronische ziekte) te maken met moeilijke keuzes maken en steeds opnieuw komt er (bij mij dan) een naar schuldgevoel om de hoek kijken, een stemmetje wat zich afvraagt of ik degene geen pijn heb gedaan doordat ineens een afspraak niet meer door kon gaan, en of ik wel de juiste keuze heb gemaakt door een afspraak af te zeggen. Steeds opnieuw komt er ook een soort angst bij kijken die je ook in je blog hebt gezet, om mensen kwijt te raken door je ziek zijn. Het steeds maar meer in moeten leveren van iets wat in het verleden zo vanzelfsprekend leek te zijn valt me soms best zwaar. Ik wil dan sterk blijven en niet zwelgen in zelfmedelijden omdat de situatie nu eenmaal niet anders is, maar soms voel ik me er wel heel erg verdrietig door en valt alles me even te zwaar. Maar ik weet ook dat ik van andere heel kleine dingen wel goed kan genieten zonder dat het veel energie vergt en dat maakt ook wel weer wat goed.

    Dankjewel voor je duidelijke en herkenbare blogs en video's. Zo fijn (en tegelijk ook wel verdrietig) om te weten dat ik niet de enige ben die dit soort dingen moet meemaken. Ga zo door Monique je kan zoveel betekenen voor anderen die met hetzelfde als jij te maken hebben.

    Veel liefs Dianne

  • #6

    Monique van MEzelf zijn (woensdag, 21 april 2021 09:35)

    Wat een lieve reactie van jou Dianne, dank je wel! Heel herkenbaar, wat je zegt. Constant de afweging te willen maken in wat prettig is voor jezelf en anderen. Maar het lijkt alsof je altijd 1 van de 2 of allebei tekort doet.

    Bedankt voor deze fijne aanvulling en voor je mooie woorden. Ik ben blij dat ik jou en anderen hiermee kan ondersteunen.

    Liefs,
    Monique