· 

Even niet...

Even niet...

...Opstaan

...Reageren op een vraag

...Deelnemen op sociaal vlak

...Te hoeven koken

...Mijn zoon begeleiden

...De hond verzorgen

 

Ga jij nu maar even lekker op bed liggen. Ik zorg wel voor de hond en ik kom straks een bordje brengen. Dit was een zin die mijn man laatst tegen me zei. Een zin die voornamelijk bijzonder was aangezien hij zelf al wekenlang tot niets in staat is. En nog steeds niet. 

Maar degene die het meest geneigd is tot omvallen krijgt voorrang. Deze keer mocht ik. 

 

Dat voelde mijn man goed aan. Want ik kon even niet meer stoppen met huilen. Mijn bodem was bereikt en dat was ook niet zo verrassend. Onze situatie is op het dit moment op zijn minst behoorlijk zwaar te noemen. Mijn man heeft nu meer dan 3 jaar een bloedziekte waarbij zich regelmatig periodes met complicaties aandienen. De laatste weken/maanden zitten we in zo’n periode en voor iemand zoals mijn man die pas in bed gaat liggen wanneer er echt geen andere optie is, komen deze dagen helaas vaak voor. 

 

 

"Tussen mijn man en ik krijgt degene die op dat moment het meest geneigd is tot omvallen, voorrang."

 

 

Maar hoe vaak komt het voor dat je als beide ouders aan bed gebonden bent? Normaal gesproken lukt het mij om hier niet te lang bij stil te staan, want het is nu eenmaal zo en op de dagen dat we per uur kijken wat lukt, zijn we het meest gelukkig. Zelfs prima in staat om van het leven te genieten. Deze staat van zijn en manier van leven in het NU heeft dan ook mijn absolute voorkeur. 

Maar toen de sluizen eenmaal opengingen waren wij toch wel even de grootste pechvogels van allemaal. En was het even oké om het even allemaal niet meer te zien zitten. 

 

Want we hielden allemaal vast aan de datum waarop mijn man geopereerd zou worden waarna zijn situatie hopelijk weer een tijdje (en het liefst voor altijd), zou verbeteren. Nog even volhouden was de zin die steeds vaker in mijn gedachten kwam op het moment dat de datum voor de operatie naderde. Nog even de vooronderzoeken en dan zouden we groen licht krijgen.

Alleen dat kwam er helaas niet.

Hij bleek zo ziek te zijn dat een operatie voor teveel infectiegevaar zou zorgen. Zijn ontstekingswaardes bleken nog altijd te hoog en dat terwijl hij zoveel injecties met ontstekingsremmers had gekregen. 

 

 

"Vrienden en familie kunnen ons nu fysiek niet tot steun zijn vanwege de Corona crisis."

 

 

De grond zakte onder mijn voeten vandaan... Dit was voor alsnog het enige waar we ons aan vast konden houden en nu is het maar afwachten hoe lang het nog duurt voordat hij akkoord krijgt voor een operatie. Deze benarde situatie is voor ons helaas niet onbekend en inmiddels kunnen we hier samen goed mee omgaan. Maar wat het deze keer nog moeilijker maakt is dat vrienden en familie ons nu niet tot fysieke steun kunnen zijn vanwege de Corona crisis. Dit zou te veel risico voor ons meebrengen. 

 

Daardoor moeten we onszelf zien te redden en zijn we constant op zoek naar manieren die het fijnste werken. Inmiddels ervaren we meer rust en balans in onze situatie, ondanks dat deze nog steeds zorgwekkend is. Zo zorg ik er al weken in de ochtend voor dat we ‘s avonds een simpele maar gezonde maaltijd kunnen eten en andere keren halen we iets uit de vriezer. Ik maak me sterk om Sam van en naar school te brengen en met behulp van mijn scootmobiel maak ik een flinke ochtendwandeling met Cesar. Dan is dat in ieder geval gedaan en de andere wandelingen bekijken we per moment en onze Sam helpt ook. Na deze noodzakelijke dingen te hebben gedaan kunnen we ons redden ondanks dat we verder niks meer kunnen. 

 

Op de desbetreffende ochtend dat ik de moed even niet meer op kon brengen deed ik een poging tot stofzuigen (want het was werkelijk 3 weken geleden dus je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen hoe het eruit zag) met alle pijnlijke gevolgen van dien. Daardoor voelde ik pas écht dat we het samen niet meer konden redden. Althans niet wanneer we onze omgeving ook redelijk schoon wilden houden. Natuurlijk helpt onze Sam ook mee door mee te helpen met koken en de borden heen en weer te dragen, met Cesar te lopen enz. Maar verder wil ik hem niet te veel belasten met huishoudelijke taken. Gelukkig kon hij helpen om dit stofzuigwerk af te maken. 

 

 

"Ik besefte me dat we het samen niet meer aankonden"

 

 

Maar het gevoel dat je niets meer kan en je om je heen alles ziet roepen om aandacht kon ik niet meer verdragen. Huilen helpt dan zo erg om deze gevoelens van onmacht te mogen uiten. Daarom stap ik er op dat moment ook vol in, zodat er geen opgekropt verdriet meer blijft zitten. Ik realiseerde me alleen niet dat er zoveel redenen om te huilen waren waardoor ik niet meer kon stoppen!

En ik hoor iedereen (en dan met name mezelf) al zeggen: had je dan wel opnieuw een hond in huis moeten nemen? Was het dan wel zo verstandig om helemaal naar zeeland te verhuizen? Woonde je maar hier want dan kon ik je helpen... 

Deze zinnen spoken juist dan door mijn hoofd omdat dit ook de grootste dilemma's in ons leven zijn geweest. We hebben daarin keuzes gemaakt, rekening houdend met alle scenario's. In deze gevallen houdt het in dat we soms de hondenuitlaatservice bellen, Sam wat extra schermtijd geven en accepteren dat het huishouden voorlopig niet op orde zal zijn. 

In principe "moeten" er maar een paar dingen en gaat het erom dat we kunnen eten en drinken.

Dankzij de noodvoorraad die we het afgelopen jaar hebben aangelegd zitten we nooit zonder eten en kunnen we 3 maanden overleven in een persoonlijke of wereldcrisis.

 

Dat geeft rust. En zo hebben we alle mogelijke manieren toegepast die ervoor zorgen dat we het wel redden op zulke momenten en we ondanks alle ellende kunnen genieten van ons samenzijn.  

 

Op dat moment is een beetje extra aanpassing nodig en is een reset het enige dat op dat moment doeltreffend is.  Dus mocht ik even lekker naar bed en hoefde ik even niets meer. 1 dag reset was al genoeg.. Daarna nam ik mijn geringe taken weer op me om ons gezin op de laagste stand draaiende te houden. Langer kon ook niet want mijn man en ik wisselen elkaar af in het mogelijk maken van volledige rust voor de ander.

 

 

"We dweilen nu met een kraan die wat minder vol open staat"

 

 

Hoe is de situatie nu?

Het dieptepunt welke ik hierboven beschreef is twee weken geleden en inmiddels is mijn man langer overeind en ben ook ik in staat om de minimale handelingen te kunnen volbrengen. We kregen het zelfs voor elkaar om de was bij te werken en een beetje achterstallig opruimwerk te verrichten. We wachten nog steeds op een datum voor de operatie maar we dweilen nu met een kraan die wat minder vol open staat. Dat beschouwen we als ademruimte en daar zijn we heel dankbaar voor. Daarom verwachten we verder niet zoveel van onszelf en weten we dat we ook dit wel weer doorkomen. 

 

Op wanhopige momenten zoals die van twee weken geleden hoop ik altijd dat er op een vlak een klein lichtpuntje zal verschijnen. En warempel verscheen deze ook toen! 

Want ik schreef naar mijn zus hoe we nog altijd op de wachtlijst stonden voor hulp in huis vanuit de gemeente en dat het niet anders kon dan naar de vloer vol zand en haren van de hond je kijken. En dat je dus op een gegeven moment wel grondig moet stofzuigen omdat het anders weer extra gevolgen voor je gezondheid heeft. 

Ze tipte me over een robotstofzuiger welke zij heeft. Eentje die niet prijzig is, maar toch prima werkt aflevert door zand en haren op te ruimen. Zo werd dit lichtpuntje in de vorm van een robot onze beste vriend. 

 

Zie je wel, daar verscheen lichtpuntje 1.

Een ander lichtpunt is je te beseffen dat het vanuit het diepste punt alleen maar beter kan gaan.

 

Hierop vertrouwend lig ik met mijn pyjama en kruik in bed. Gordijnen dicht en nachtlampje aan voor de ontspannen sfeer. Ik slaak nog eens een diepe zucht en neem een nipje van mijn thee...

 

Lieve schat, alles is goed.

Je mag nu even tot rust komen...

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Marian (dinsdag, 03 november 2020 10:26)

    Heel veel sterkte met alles. Het komt vast weer goed maar u even niet.
    Ik vind het een mooie blog omdat je je kwetsbaarheid durft te tonen.
    juist daarmee laat je zien hoe sterk je bent.

    Marian

  • #2

    Monique van "MEzelf zijn" (maandag, 09 november 2020 10:46)

    Dank je wel voor het bericht, Marian!
    Dat vind ik heel mooi en lief gezegd van je ♡

    Liefs,
    Monique