ย ยทย 

Complete uitputting

En dan ineens, terwijl ik lekker aan het frutselen ben, openen de sluizen zich. Met een razende snelheid als van een krachtige waterval voel ik het kleine beetje energie wat ik nog in me had, uit me weg stromen.

ย 

Zomaar...

Ineens...

ย 

En dan kan ik alleen maar dankbaar zijn dat dit gebeurt terwijl ik thuis ben.

Thuis waar ik meteen mijn bed in kan.

Thuis waar ik veilig ben.

Thuis waar ik in een diepe slaap val.

ย 

Om vervolgens uren later wakker te schrikken. Ik ben verward, waar ben ik? Wat ben ik aan het doen? Hoe laat is het?

ย 

ย 

"Mijn wereldje is mijn bed geworden"

ย 

ย 

En dan is er dat besef... Het heeft me weer te grazen genomen.

Het monster wat in mij zit, het monster met de moeilijke naam wat afgekort wordt tot M.E.

Op zijn Engels zonder puntjes ertussen: ME genoemd, vertaald in het Nederlands naar: MIJ

Als het monster me te grazen heeft genomen draait mijn inieminie wereldje alleen nog maar om slaap, donker, stilte, RUST!!

ย 

Mijn wereldje stopt op dat moment volledig.

Mijn wereldje is mijn bed geworden waar ik uren, dagen ja soms wel weken rond dwaal in de schemerige wereld tussen diepe slaap en iets wat vergelijkbaar is met een coma.

Waarin zelfs eten me teveel is, geen energie meer voor.

Voor wat? Nou, gewoon.. niks, nada, noppes...

Mijn lichaam heeft het niet meer en raakt in een hele diepe lange slaap.

Mijn lichaam schakelt compleet uit op de benodigde lichaamsfuncties na, die bestaan uit ademhalen en mijn hart kloppend zien te houden.

ย 

In de momentjes waarin ik even wat meer wakker ben, voel ik dat mijn lichaam het zwaar heeft. Mijn hart klopt zeer traag, vaak ook onregelmatig.

Ademhaling is zeer beperkt en diep.

ย 

ย 

"Mijn honden hebben mij nodig"

ย 

ย 

Tรณch weet ik dat ik mezelf niet toe kan staan om te blijven slapen. Mijn honden... Ze hebben mij nodig. Ze moeten plassen, poepen, eten en drinken net zoals ikzelf eigenlijk nodig heb. Ik mร g niet volledig toegeven aan dit monster binnenin mij.

En wรฉรฉr wordt mijn wereldje pikkedonker. Wรฉรฉr wordt ik na urenlang diepe slaap verward wakker. Wat doe ik hier eigenlijk? Wat heb ik aan? Waarom heeft mijn lichaam zoveel moeite zich te bewegen?

ย 

Dan zie en voel ik naast me 2 lieve trouwe hondekoppen beiden met donkere kraalogen die mij bezorgd aankijken: Vrouwtje, gaat het wel goed met je? Wat doe je toch allemaal? En waarom liggen we in de slaapkamer? Wij willen met je spelen, wij willen je helpen.

Tranen schieten in mijn ogen, op dit soort dagen wanneer het monster me gegrepen heeft, voel ik me erg tekort schieten richting mijn twee lieve trouwe vriendjes. Al weten zij ook dat er weer een moment zal komen dat ik me kan losrukken uit de verwoestende wurggreep van dit monster.

ย 

Als mijn MIJtijd erop zit, en ik weer ietsjepietsje energie heb kunnen opbouwen door de diepe slaap, dan kunnen wij weer spelen met elkaar en andere dingen ondernemen.

Al moet ik na de wurggreep van het monster vaak nog lang herstellen voor ik er weer een beetje bovenop ben gekomen.

ย 

Ik weet inmiddels: er komt weer een moment waarop ik meer kan doen dan alleen maar slapen, plassen, honden verzorgen en meer slapen..

Er komt weer een moment...

En daar kan ik alleen maar halsreikend naar uitzien wanneer het monster me gevangen houd in zijn wurggreep.

ย 

ย 

Dianne

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Marian (vrijdag, 19 maart 2021 15:41)

    Tjonge Dianne
    Dat is een heftig iets wat er dan zo plotseling met je gebeurt.

    Maar heel fijn dat je je gevoel hier ook kan opschrijven. Ik hoop dat het jou ook goed doet, want (h)erkenning is altijd fijn met deze onbegrepen ziekte.

    Sterkte
    Marian.

  • #2

    Dianne (woensdag, 14 april 2021 23:37)

    Lieve Marjan,

    Dankjewel voor je reactie. Vaak vind ik het lastig uitleggen wat ik ervaar op zo'n moment. Toen ik nog herstellende was van de laatste p.e.m. kwamen ineens deze woorden in me op en kon ik dit met mensen om me heen delen