· 

Beste lotgenoten...

 

Beste Lotgenoten en medemensen...

 

Dit bericht schrijf ik vanuit mijn bed.

Ik vind het fijn om zo af en toe met jullie in contact te zijn. Ook nu gezien de crisis rondom het corona virus heb ik met veel van jullie lotgenoten contact gehad. Het viel mij op dat ieder van jullie schreef dat er voor ons als patiënt niet zoveel veranderd is na de maatregels die het kabinet heeft ingevoerd vanwege de dreiging. Wij zijn gewend om thuis te moeten blijven en daardoor niet in staat om te kunnen doen wat we voorheen nog wel konden doen.


Aan de andere kant hoor ik van gezonde mensen in mijn omgeving dat ze het knap lastig vinden om niet te kunnen doen wat ze normaal wel gewend waren. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Plotseling mag je je vrienden en familie niet meer bezoeken en is het niet mogelijk om lekker uit eten te gaan of een uitstapje te maken of te sporten. 
Hun frustratie en verdriet hierover kan ik me ontzettend goed voorstellen.. Ik zelf voel hier geen emotie bij en dat komt omdat ik net zoals mijn lotgenoten constateer dat er voor mijn persoonlijke situatie weinig tot niets is veranderd. 

En is het een chronische ziekte die mij dezelfde belemmeringen op legt in plaats van een virus en regering. Door de fase van frustratie en verdriet op dit gebied ben ik allang gegaan. 

 

Met dit schrijven is het absoluut niet mijn bedoeling te wijzen naar gezonde mensen en het stom vind dat zij hier nu mee worstelen. In tegendeel zelfs, want ik weet tenslotte zelf heel goed hoe naar dit voelt. Natuurlijk zit hierin wel een wezenlijk verschil namelijk dat er in de periode dat ik door deze fase ging, geen uitzicht was op een betere toekomst. Dat hebben de mensen die voorheen geen beperkingen hadden, nu in deze situatie wel. Maar alsnog kan het ondanks dit hoopvolle toekomstbeeld heel bedreigend en benauwend aanvoelen, ook al is deze situatie maar tijdelijk.

 

Het besef dat anderen die hier voor het eerst mee te maken krijgen, zo ontzettend met deze beperkingen worstelen en zich zo belemmert voelen in hun eigen vrijheid, deed mij inzien dat mijn lotgenoten, alle chronisch zieken en mensen met andere gezondheidsproblemen toch eigenlijk al wel járen een wereldprestatie neerzetten...

 

Je zou maar jaar in jaar uit, dag in dag uit aanlopen tegen dit soort restricties die je worden opgelegd! Je zou dan wel heel creatief moeten worden in het vinden van voldoening in je dag. En hoe kan je in hemelsnaam geluk ervaren wanneer je zo wordt beperkt in je vrijheid???


Dat is nu precies de strijd die ik en mijn lotgenoten al jaren voeren. En ik ben super trots op ons allemaal. Ook op mijzelf, aangezien het mij is gelukt deze geluksgevoelens ondanks alle belemmeringen weer te kunnen ervaren. Dat is mijn grootste overwinning.

Los van de risicogevaren en logistieke uitdagingen die openbaren binnen ons gezin dankzij de gevolgen van het virus en de maatregelingen heb ik er dus geen enkel probleem mee om mezelf te vermaken of te genieten van alle 1000 dingen die het leven met zware beperkingen, alsnog te bieden heeft. 

 

Dat is dan weer het stukje inzicht wat voor mij is ontstaan dankzij deze spannende en onzekere tijd rondom het coronavirus. 

En ondanks dat ik meeleef met alle mensen die plots worden geconfronteerd met deze belemmeringen en emoties, ben ik ook alvast een heel klein beetje plaatsvervangend blij voor hen. Omdat ik weet dat, wanneer je jezelf niet verstopt voor deze gevoelens maar ze in plaats daarvan verwelkomt, er een wereld voor ze open zal gaan wanneer ze tot het besef komen welke grote waardes er in de meest simpele kleine dingen kunnen zitten. Dat zijn dingen waar vele mensen anders wellicht voorbij zouden lopen of voor lief nemen. 

 

Als er 1 grote transformatie mag plaatsvinden na de komst van dit wereldwijde probleem dan is het hopelijk wel deze: grote inzichten voor eenieder onder ons. Het vermogen om weer intens te mogen voelen hoe kleine basische dingen opeens weer van grote waarde kunnen zijn. 

 

Ik gun iedereen deze kijk naar het leven en ik wens iedereen veel sterkte in deze onzekere periode, maar tevens ook een mooie reis...

 

Graag wil ik afsluiten met een extra groot hart vol met liefde die ik richt tot mijn lotgenoten en alle chronisch zieken want heel de wereld weet nu, al is het nog maar betreft 1 onderdeel die bij ziekte komt kijken, hoe zwaar het is om veel dingen niet te kunnen doen die je stuk voor stuk zo graag had willen doen... 

 

 

En daarom een dikke knuffel voor jullie, omdat jullie deze last al zo lang moeten dragen...

 


Bekijk hier een inspirerende video over dit onderwerp


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Marian (donderdag, 09 april 2020 09:16)

    Oh Monique....
    Ik had deze blog door onverklaarbare reden gewoon gemist!
    Ik lig nu ook weer erg vermoeid in bed omdat het mooie weer je toch uitdaagt om meer te doen dan je aankan met deze ziekte.
    En dan betaal je achteraf de rekening.
    Daarom las ik jou blogje nu pas.
    Maar wat prachtig en herkenbaar heb je het verwoord. Ook zo begripvol naar gezonde mensen toe. Ook wij zouden als we gezond waren ons misschien net zo beperkt voelen. Ik moest hierbij denken aan de uitspraak: "Elk nadeel heeft ook zijn voordeel".
    Maar ik ben het er helemaal mee eens dat we nu de mooie kleine dingen kunnen ervaren, die je anders in het drukke bestaan voorbij zou zijn gelopen.
    Sterkte voor jou en je gezin.
    Liefs van Marian

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (vrijdag, 10 april 2020 15:18)

    Bedankt voor je complimenten Marian!
    Waar ik ook achter kwam is dat deze crisis voor iedereen iets positiefs kan brengen, óók al zijn wij als chronisch zieken niet anders gewend dan te leven met forse beperkingen, het laat mij inzien nóg gerichter te kunnen kijken naar de werkelijke kracht van het leven die voor mij steeds meer en meer in verbinding staat met de natuur.
    Voor jou is dat ook zo, toch? Tenminste dat lees ik uit je verhalen.
    Het mooiste zou natuurlijk zijn wanneer iedere persoon uit deze ellende en heftige maatregelen een waardevol inzicht kan ontdekken en met zich meedragen voor de rest van het leven.

    Liefs,
    Monique