· 

Angst = fijn! (...in dit geval dan ;)

Bij mijn vorige blog was ik er nog niet achter waarom mijn lijf voor zoveel dagen achtereen adrenaline kon aanmaken en ik voor mijn begrippen heel veel op een dag kon doen.

En alleen spierpijn voelde net zoals een normaal mens zou doen, maar toch door kon gaan. Het voelde ergens heerlijk, maar ik was helemaal verward erdoor! Over de meest normale dingen kon ik niet meer nadenken omdat ik zo’n hysterie en onrust in mijn lijf voelde…

 

Aha momentje…

 

 

Na een tijdje begon er iets te dagen…. mijn verstandskiezen moesten eruit (2 weken nadat de rare adrenaline aanmaak begon) Aangezien de verstandskiezen in de linkerkant al een keer eerder waren verwijderd en zowel de behandeling als de napijn traumatisch waren verlopen dacht ik: als ik het tegen niemand vertel en zelf net doe alsof het er niet is, zal de angst ook wel onder controle te houden zijn..

 

Naïef gedacht natuurlijk maar het viel te proberen nietwaar? ;-P

 

 

"Bizar wat zo'n sterke onbewuste angst met je lijf kan doen!"

 

 

…Gotcha!

De angst kwam dus wel degelijk binnengeslopen binnengeslopen, maar nu in het kwadraat, zonder dat ik het direct door had. Want teruggerekend moest ik er vanaf die periode (2 weken voor mijn operatie en de adrenaline kick begon) toch wel vaak aan denken. En was ik haast trots op MEzelf, omdat ik de gedachtes gewoon weer weg kon stoppen!!

 

Traumatische of hele erge angst is zo’n heftige emotie dat je deze nooit kan onderdrukken.

 

1 portie Adrenaline, graag!

Het is toch bizar wat zo’n sterke onbewuste angst kan doen met je lijf! En in mijn geval een ME lijf! Dat net een half jaar zo goed als verlamd is geweest en opeens de hele wereld aan lijkt te kunnen! Mijn man vertelde me dat hij me ook heel vaak heeft zien zitten en rusten, dat klopt ook wel. Ik denk dat het vooral in mijn ogen heel veel activiteit leek. Bloembollen planten bv. Of mee naar de winkels en zelfs een ronde lopen in de kringloopwinkel en daarna uitrusten in een stoel voldoende blijkt te zijn. Zoals een normaal mens? De afgelopen tijd was ik blij als ik een keer in de paar weken mee kon naar bv kringloopwinkel of tuincentrum en dan lukte het alleen met rolstoel, kan je nagaan…

 

Ik heb dus in twee weken meer kunnen doen dan in een heel jaar!

 

Doe mij nog zo’n portie angst- adrenaline! 🙂

 

Anders dan anders

Frappant vond ik dat deze soort adrenaline wel verschilden met andere keren, wanneer ik de adrenaline kick voel wanneer we iets euforisch gaan doen, bv een bezoekje naar familie. Zonder die adrenaline kan ik zo’n onderneming niet volbrengen dus maakt mijn lijf het automatisch aan denk ik. Maar dat houdt vaak dezelfde avond nog op. Dan is de toevoer op en zakt mijn lijf in. En is het vaak pas een week later weer op mijn standaard ME-niveau, dus vele slechte verlammende dagen daarna.

 

Deze keer echter, bleef het iedere dag opnieuw terugkomen en werd mijn lijf als het ware met de adrenaline douche betoverd. Ik werd zelfs wakker met enorme ME pijn en last. Een paar minuten na opstaan voelde ik de adrenaline gewoon zijn intrede doen!!!

En daarom voelde het letterlijk als een betovering.

 

Interessante theorie

Beredeneren heeft vaak helemaal geen zin maar in dit geval vind ik het gewoon intrigerend. Hoe kan zoiets nou?? En waarom kan ik dat normaal gesproken niet gebruiken? En zal mijn lijf van deze angst-adrenaline dan op een andere manier herstellen dan van de euforie-adrenaline?

 

Nieuwsgierig ben ik. Dat vooral eigenlijk. De angst of verzet voor een eventuele zware terugval is er niet meer. Wat dat betreft accepteer ik gewoon ieder scenario dat komt en zie ik wel wat de dag mij zal brengen.

 

Achteraf

De ingreep is achter de rug. Over de behandeling die nog traumatischer was dan de vorige keer zal ik het maar niet hebben. Ik bereidde me dan ook voor op weer een week met ondraaglijke pijn, ontsteking, pijnstilling die niet voldoende werkt, enz.

 

Maar nee, niets van dat gebeurde: ik kreeg een cadeautje! Zo zie ik het gewoon :).

 

De paracetamol werkt gewoon voldoende (verdraag geen ibuprofen of naproxen die in principe wordt voorgeschreven). Dit is gewoon een normale pijn. Natuurlijk is het ongemakkelijk. Maar de pijn is niet ondraaglijk zoals de vorige keer.

 

Ik heb meer last van de ME-zwakte dan van de kaakpijn…

 

 

"De ontspanning treedt weer in en daarmee helaas ook de malaises van ME"

 

 

MEzelf doet zijn intreden

De hoge spannings- en adrenaline pieken hebben plaats gemaakt voor het volledige inzakken van mijn lichaam. De ontspanning treedt weer in en daarmee helaas ook de malaises van de ME. Maar die ben ik gewend.

 

Dit voelt in ieder geval echter, en niet zo “bezeten” van die adrenaline.

 

De realiteit is hard, dat wel…

 

Maar het is tenminste zoals het is en mijn lichaam en geest zijn daarmee beter in balans.

 

 

Het is zoals het is…..

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0