· 

A december to remember

"It's beginning to look a lot like christmas"

Wanneer ik dit liedje in mijn hoofd krijg, of het nu in oktober, november of december is (dat verschilt per jaar), krijg ik zin in de decembermaand. 

 

Ook nu? In verband met alles rondom het coronavirus? Ja zeker! En misschien wel juist nu! Omdat wij als gezin alles vanaf het begin van het virus zo klein mogelijk houden, zijn we nu nog meer op elkaar aangewezen dan we al waren. En vergeleken met "normale" mensen waren we al zo vaak alleen. Maar ik zie dat helemaal niet als iets ergs. Ik geniet daar juist heel erg van, omdat wij hebben gekozen om ons leven samen te delen. Dat gevoel wordt met de jaren alleen maar sterker. Ik ben graag samen met mijn man en zoontje. We maken het graag gezellig met kaarsjes en lekkers. 

 

Natuurlijk had ik ook graag familie willen zien en denk ik veel aan ze, maar het is hier niet afhankelijk van om mezelf gelukkig te kunnen voelen. In dit geval maken wij er als gezin ons eigen feestje van op onze eigen manier, net zoals we dat altijd doen. Maar ook wanneer ik alleen was geweest, acht ik de kans groot aanwezig dat het me lukt om er iets gezelligs van te maken. Zoals mijn oma dat ook altijd zo goed voor zichzelf kan, die mij inspireerde tot het schrijven van de blog: "Redenen waarom ik mij niet eenzaam voel terwijl ik vaak alleen ben." Ik zie de hele lockdown dus niet als een last. Het had wellicht beter in oktober plaats kunnen vinden, toen de besmettingscijfers net zo hoog als nu waren, maar dat even terzijde. Ik ben alleen maar blij dat er nu serieuze maatregelen worden getroffen.

Maar ik realiseer me wel dat er zoveel gedupeerden zijn door deze situatie. Ook voor de mensen die gewend zijn aan veel sociaal contact, is dit een zware kluif. 

 

 

"Gezellig maken"

 

 

In december wordt dat gevoel van gezellig maken naar mijn mening versterkt. Dat komt wellicht omdat je in deze maand gewend bent om veel binnen te zijn, je maakt dan een enigszins andere routine dan in de zomer. Het wordt ook vroeger donker en ik krijg daardoor ook meer zin in winterse gerechten zoals stoofvlees en appelcake. De kaarsjes zien er al vroeg op de dag gezellig uit omdat het buiten donker is. En niet te vergeten vind ik het heerlijk om weg te kruipen in mijn dekentje met een kruik en een kop thee. Lekker ontspannen een avondje samen, heerlijk!

 

Vanwege gebrek aan energie heb ik al jaren geen zin gehad om de kerstboom op te tuigen. Het resultaat leek me wel mooi en fijn, maar al die moeite... Dan liever niets. Gelukkig vindt mijn man het ook heel leuk om te doen, dus die heeft dit alle voorgaande jaren voor zijn rekening genomen. Dit jaar hebben we de taken wat meer verdeeld. Hij zette de boom neer en hing de lampjes erin. Daarna mocht ik het leukste werk doen :)

 

Het was een bijzondere dag...

 

 

"6 december"

 

 

Het was namelijk 6 december. Dit is de sterfdag van mijn opa. Met hem was ik vooral emotioneel gezien erg verbonden. Meestal word ik heel blij als ik aan hem denk, ook al is hij niet meer op aarde. Hij overleed een paar jaar nadat ik de diagnose ME had gekregen. Ik herinner me zijn reactie op mijn diagnose nog goed. Hij moest erom huilen en vroeg zich af hoe dat nou verder moest met mijn toekomst. Het raakte mij dat het hem zoveel deed.

Ik vraag vaak aan mijn moeder of ze weer "dat ene verhaal" wil vertellen...

Namelijk hoe bijzonder 6 december vroeger altijd was in hun gezin.

En op welke manier dan ook: Hij zorgde er altijd voor dat er op 6 december een grote verrassing te wachten stond. Zo verzon hij speurtochten door het huis als bonus op pakjesavond en andere keren lagen er opeens nog extra cadeaus, ook al hadden ze een geslaagde pakjesavond gehad.

 

Misschien hield hij er wel zo van om anderen te verrassen, omdat zijn vader Nico(laas) heette. En misschien zit deze behoefte daarom ook in mijn genen, ik vind het helemaal geweldig om anderen te verrassen.

 

 

"De laatste keer dat ik hem zag, wist ik dat het de laatste zou zijn"

 

 

Geheel in stijl zorgde hij 15 jaar geleden op 6 december ook voor een grote verrassing. Alleen deze keer een onaangename... Hij was in zijn slaap overleden. 

Mijn opa werd 77 jaar. Hij was een hartpatiënt.

 

De laatste keer dat ik hem zag wist ik dat het de laatste keer zou zijn, ook al was er geen directe aanleiding voor hem om binnen korte tijd te overlijden. Dat voorgevoel zal niet kloppen, dacht ik nog.

Maar achteraf weet je pas dat het werkelijk voelbaar was.

 

Zoals altijd gaf ik hem een dikke knuffel. Ik knuffelde graag met opa, het liefst de hele tijd als ik bij hem was. Ik was zomaar even op bezoek gegaan bij hem en mijn oma in het verzorgingstehuis. Als de deur op een kier stond, kon je vanuit daar precies opa's stoel zien. 

 

 

"Ik bleef iets langer dan normaal bij de deuropening staan"

 

 

Ik liep dus weg, maar voordat ik de deur dichtdeed, bleef ik iets langer dan normaal bij de deuropening staan. Onze blikken troffen elkaar. Voor mijn gevoel bleef ik wel vijf minuten staan terwijl opa en ik elkaar maar bleven aanstaren. (In werkelijkheid zal dit korter zijn geweest) Ik zag in zijn blik dat dit de allerlaatste keer zou zijn.

Hij vertelde me als het ware alles door zijn ogen, terwijl hij feitelijk niets zei.

Uiteindelijk was het tijd om de deur dicht te doen, ook al leek de deur opeens 1000 kg zwaarder te zijn geworden. 

 

Door de lange hal liep ik terug naar de lift, helemaal onder de indruk van wat er zojuist gebeurde. Beduusd van de manier waarop ik zojuist telepathisch met mijn opa had gecommuniceerd. Dit was niet op aards niveau. 

Met tranen in mijn ogen, doch een liefdevolle glimlach op mijn gezicht nam ik in gedachten afscheid.

Daarna ging ik natuurlijk twijfelen, dit gevoel kan toch nooit kloppen?

Een paar dagen later bleek dit toch het geval te zijn.

 

Onze band was altijd al sterk, maar het gevoel van de intense connectie bij onze laatste blik in elkaars ogen is nooit meer weggegaan. 

 

 

"Ook na zijn dood lijkt het alsof Opa ieder jaar nog voor een verrassing zorgt op 6 december"

 

 

Ik denk nog steeds met een hart vol liefde aan hem en ook als ik moet huilen, dan is het vooral van geluk en dankbaarheid dat ik op deze manier contact met iemand mocht ervaren. 

Ook na zijn dood lijkt het alsof hij nog altijd voor verrassingen op 6 december blijft zorgen. Zo won mijn moeder ooit kaartjes voor de Efteling, die uitsluitend geldig waren op 6 december. 

 

En toen mijn moeder bij ons logeerde in december, besloot ik om zijn rol over te nemen en mijn moeder weer eens dat gevoel wilde laten herbeleven, al dan niet op een andere manier, door haar als verrassing op 6 december mee te nemen naar een winkelcentrum in (jawel:) Sint Niklaas!

 

Maar waarom was 6 december 2020 dan zo bijzonder?

Dat kwam omdat ik nooit had verwacht dat ik mijn boek op die dag zou afronden! De laatste loodjes zijn het zwaarst en er waren nog genoeg dingen waar ik de laatste hand aan moest leggen. Aangezien ik alles in kleine stapjes wilde doen (en bovendien ook zin had om de kerstboom te versieren) zou ik dit nooit af hebben gekregen, gebaseerd op de hiervoor gaande weken.

 

 

"Nog een paar dagen wachten en dan is mijn boek voor iedereen verkrijgbaar!"

 

 

Ik had verwacht dat het nog dagen tot een week zou duren voordat ik het in kon sturen.

Maar opeens leek ik door alle punten heen te fietsen en ook de laatste stappen wat betreft het uploaden en vraagtekens die ik had bij het insturen van mijn zelf ontworpen kaft, bleek appeltje eitje. En daar zat ik dan, starend naar mijn computerscherm, met nog maar 1 knop verwijderd van het verwezenlijken van mijn boek... 

Ik keek eventjes uit het raam naar buiten. Mijn hart vervulde zich met liefde en goud, want ik kon natuurlijk maar aan 1 iemand denken. 

"Dank je wel opa," zei ik.

Waarna ik de allerlaatste stap doorliep en het bestellen van een proefdruk een feit werd.

 

Inmiddels heb ik de proefdruk ontvangen en is de eerste lading boeken in de maak bij de drukker. Nog een paar dagen wachten en dan is mijn boek voor iedereen verkrijgbaar.

 

Toeval of bevestiging?

Ik nam de proefdruk in mijn hand en liet de bladzijdes als een waaier door mijn duim gaan. In één opslag zag ik een komma die ik er liever niet in wilde hebben. (Terwijl ik dit al tig keer had nagekeken op de computer)

Ik vouwde het boek verder open, het paginanummer kwam hierdoor ook in beeld.

Dit was nummer 77. 

Mijn opa werd 77 jaar...

 

Het gehele plaatje kon wat mij betreft niet completer aanvoelen.

Voor mij was dit een bevestiging dat ik nog altijd sterk verbonden ben met opa's ziel.

 

Dank je wel lieve Opa, voor al je liefde. ♡

 

Opa en Monique
Opa en Monique

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Ria Platenburg (donderdag, 17 december 2020 20:35)

    Wat mooi geschreven! Zit hier met tranen in mijn ogen aan mijn lieve vader te denken die mij zo’n mooi leven heeft gegeven en zoals jij al schreef Monique nog steeds voor verrassingen zorgt maar ook zorgt voor een mooi en goed leven! Ben blij Monique dat jij op zo’n speciale manier afscheid van opa hebt genomen! Dit verhaal heb ik nog nooit gehoord of het is toen in alle emoties van intussen al weer 15 jaar geleden niet tot me door gedrongen!
    Blij dat het nu eindelijk mijn gevoel en emotie raakt!
    Veel succes met je boek maar met de hulp van je opa moet dat vast gaan lukken!�❤️