· 

Acceptatieproces

Een proces betekent dat het een langere tijd in beslag neemt. Ik roep en schrijf allang dat ik mijn ziekte en de beperkingen die dit met zich meebrengt aan het accepteren ben.

En soms lukt dat, soms ook niet. 

Nu  ik met de inzichten over mijn ziekte, bij een mesoloog/therapeute terecht ben gekomen, ben ik een heel eind verder gekomen met dit proces. ME gaat niet helemaal over, dus ga ik ermee dealen - samenwerken-  niet meer vechten. Ik had dit al in mijn vorige blog geschreven, en ik zag het ook al bij Monique voorbijkomen, vechten kost enorm veel energie, en bij ME is dit gewoon verspilde energie. Nu ik aan het loslaten ben van het altijd maar vechten, wordt het ineens rustiger in mijn hoofd. 

 

Het is  ook een normaal proces dat áls je ziek bent je ook beter wil worden toch? Daar doe je dan alles voor. En met de meeste ziekten lukt dat ook. Soms ben je met een behoorlijke griep bijvoorbeeld na 2 weken er weer overheen. Griep gaat nu eenmaal over, zoals de meeste ziektes. Dat ziek zijn en beter worden zit gewoon in je systeem, alleen werkt dit niet bij een ziekte als ME en Lyme.  Daar heb je dan begeleiding bij nodig. Toen het mij niet echt lukte, na alles wat ik had geprobeert, werd ik voor het eerst wat depressief. En dat past helemaal niet bij mij, maar ik begreep ineens dat dit bij het rouwproces hoorde. 

 

 

"...Ik was uitgeput, moe van het vechten"

 

 

Dus begin van dit jaar 2019 toen ik vast zat in mijn gevoel, (ik was uitgeput, moe van het vechten)  en ook moe van alle andere dingen die het afgelopen jaar hadden meegespeelt, besefte ik dat ik mijn ziekte moest gaan accepteren er zat nou eenmaal niets anders op, en dus moest ik hulp inschakelen, om een andere manier te  vinden om ermee om te gaan. Dat heb ik ook gedaan!

 

Zie hier.... waar ik nu sta! Ik heb mijn oude 'problemen' in de loop van de maanden proberen op te lossen, en ben mijn mindset gaan veranderen. Ik ben nu 10 maanden verder, en het begint goed te voelen, hoewel het rouwproces soms nog wel meespeelt want rouwen is hard werken. Door de begeleiding heb ik veel goede inzichten gekregen waar ik mee aan de slag ben gegaan. 

 

1e


Je zal moeten gaan loslaten om  altijd maar te willen presteren, zoals je dat deed voordat je ziek werd.  Als jij een verkeerd beeld van jezelf aan de buitenwereld laat zien, zullen ze er ook nooit achter komen hoe het in werkelijkheid met je gesteld is. Je krijgt dan ook geen steun of begrip van een ander.  En dat is nu juist wat je nodig hebt.

 

 

"Je zal moeten gaan loslaten om  altijd maar te willen presteren"

 

 

2e

Wees eerlijk t/o jezelf en tegenover een ander! Als ze jou een ochtend of een middag zien, dan ben je ook op je best, maar tevens is het ook vaak het enige wat je op die dag kan doen. Maar vertel erbij (en dat hoeft niet elke keer, en ook niet aan iedereen, maar aan diegene die geïntereseerd in jou zijn) dat een leuke gezellige middag altijd gevolgen voor jou heeft. Maar dat je ook deze fijne momenten nodig hebt, omdat het je geestelijk erg goed doet. En  je ook de consequenties ervan zal moeten accepteren. Dit is iets wat je niet een paar keer per week kan doen. (Ikzelf kan niet tevaak over mijn grenzen heen gaan, want de adrenaline waar ik op dat moment op teer kan ik niet altijd aanspreken.)  Maar een keer een leuk uitje heeft ieder mens nodig. Het maakt het stofje endorfine aan, waar je een gelukkig gevoel  van krijgt. En daar moet jij dan nog lang op teren, want de volgende dagen lig je alleen maar bij te komen, maar.... wel met fijne herinneringen aan zo'n uitstapje.

 

3e

Wees liever voor jezelf. Gebruik hierbij ook je verstand. Luister goed naar je lichaam en werk ermee samen, jou lichaam geeft aan wanneer het tijd is om je af te zonderen of wanneer je soms zelfs hele dagen in bed zal moeten doorbrengen. Dit hoort ook bij ME. Als je eraan toegeeft zonder dat je er teleurgesteld door wordt, geeft het je rust.

 

4e

Zorg dat je niet teveel negatieve stress ervaart. Stress is niet altijd slecht, het zorgt ervoor dat je dan juist even kan presteren. Als dat in balans blijft verdwijnt de stress vanzelf. Maar wanneer het chronisch wordt vreet het al je energie op. Dan kom je in de gevaren-zone. Je lichaam heeft je seintjes gegeven die je dan blijkbaar voortdurend negeert. Het systeem is dan van slag, het werkt continu en heeft geen automatische remming meer. Bij ME patiënten is dat stress-regulerende systeem verstoord.  Je lichaam reageert dan op álles want het ziet overal gevaar in. De aanhoudende toestand van opwinding veroorzaakt niet alleen uitputting, maar brengt ook schade toe. Dit kan blijvende schade veroorzaken.

 

 

"Bij ME patiënten is het stress-regulerende systeem verstoord"

 

 

5e

Ga pas iets ondernemen als je lichaam er aantoe is, wanneer je voelt dat je het aankan. Dan voorkom je stress en zorgt het voor minder terugvallen, omdat je het moment van spanning die je voor die tijd zou hebben, wegneemt. Je leeft naar wat je op het moment aankan, en zo niet?  maak  er dan ook geen probleem van. Volgende keer weer een nieuwe kans. Dus je moet er wat laconieker mee omgaan. En het ook aan anderen laten merken dat de ziekte van ME dit nu eenmaal met zich meebrengt. Afspraken maken wordt al lastiger, want het moet altijd 'onder voorbehoud'. En die ander gaat wel zijn eigen weg, terwijl jij  op dat moment stil staat. Het is niet anders! 

 

Het rouwproces is dus geëindigd in aanvaarding!

 

De terugvallen komen en gaan. Ik denk nu maar zo: Ik heb geen keuze gehad in deze ziekte, maar ik heb wel de keuze hoe ik ermee om kan gaan.  Ik wil een blij en positief mens zijn en dat ook blijven, ondanks mijn ziekte! 

 

Sinds een paar maanden ben ik dus met deze veranderingen aan de slag gegaan. En écht het begint te werken! Ik ben rustiger, ik heb niet meer die drang om maar alles te onderzoeken om te kijken waar ik nog verbetering  kan aanbrengen. Ikzelf heb nu de tools in handen waar ik mee verder kan.  Ik luister nu echt goed naar mijn lichaam. En sinds het ontdaan is van stress, en ik me niet meer schuldig voel over de dingen die ik niet meer kan, gaat het al veel beter met me. Ik zal blijven leren en.... ook afleren ;-)

 

 

 

Marian 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Ryanne (zaterdag, 14 december 2019 07:22)

    Lieve Marian, ik wil je een heel groot compliment geven. Ik vind het geweldig dat je zover gekomen bent! Dat je de kracht en de liefde gevonden hebt, om het leven in alle varianten te willen beleven en aanvaarden. Dat ook het leven met ME een geweldig en inspirerend leven kan zijn. Maar dat het geheel aan jou is om de weg naar herkenning daarvan te vinden en te bewandelen. Dat je d.m.v. Zelf liefde ook met ME volop kunt genieten van het leven. Maar dat deze weg niet zo'n veel belopen paadje is. Ben maar enorm trots op jezelf en geniet van dit aardse paradijs in alle hoedanigheden. Hartelijk dank voor het delen van jouw ervaringen en de hoop die je hierdoor verspreidt naar al je lotgenoten. Ook hartelijk dank aan Monique, een gelijksoortige KANJER, die dit delen d.m.v. deze blog mogelijk heeft gemaakt.
    Ik wens iedereen liefdevolle en stressvrije feestdagen.
    Liefs van Ryanne

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (dinsdag, 17 december 2019 12:26)

    Wat een bijzonder lief bericht van jou Ryanne ��

    Dank je wel en voor jou ook hele liefdevolle feestdagen gewenst.

  • #3

    M. Bijl (dinsdag, 31 december 2019 08:23)

    Ik ben een beetje laat met reageren hierop.....
    Ryanne wat heb je een mooi compliment gegeven! Dank je wel.

    Jou zin hieronder is helemaal waar:
    (Maar dat het geheel aan jou is om de weg naar herkenning daarvan te vinden en te bewandelen.)
    Sommige leren al snel dat dit zo is, anderen moeten eerst een lange weg volgen om tot deze conclusie te komen.
    Bij mij duurde het een beetje eruggg lang! :-( Maar toch, ondanks dat heb ik er veel van geleerd.
    Ik hoop dat het met jou ook goed zal gaan.

    Marian