· 

De boom vraagt zich niet af of er dit jaar wel blaadjes komen

...Een fragment uit de songtekst van een van de liedjes van mijn musical in groep 8. Zo nu en dan hoor ik in gedachten terug hoe we dit met alle leerlingen luidkeels zongen. Het is een zin die in de loop der jaren steeds meer betekenis voor mij heeft gekregen. "De lente is de lente, niets minder en niets meer. En ieder jaar en ieder jaar maar weer." Zo luidde het refrein. 

 

Als je het mooie van de natuur kunt waarderen zul je veel meer diepgang ervaren in de lente. En is het heel wat meer dan "slechts" dat. 

 

Maar om je worstelingen in het dagelijks leven te relativeren kan het heel ontnuchterend en/of verhelderend zijn wanneer je beseft dat "iets" maar gewoon "is".

 

Zoals ik al in mijn vorige blog "laat ze maar denken" schreef, een gedachte is maar een gedachte. Gevoelens komen en gaan. De lente komt en gaat ook, net zoals elk ander jaargetijde.

 

Natuurlijk, je kunt er intens van genieten of intens van balen. Maar de natuur gaat gewoon haar gang. Ook een malaise komt en gaat. Je kunt je er letterlijk bij neerleggen of er vreselijk van balen, maar je ziekte gaat gewoon haar gang.

Ik herinner me het moment van deze foto nog als de dag van gisteren. Vooral omdat ik kon lopen. En op de een of andere manier blijven de momenten dat ik daar optimaal van kon genieten toch zeldzaam en bijna heilig. Het was op ons vijfjarig huwelijksjubileum en bijna herfst, geen lente. Maar een prachtige herfstdag kan me een soort zelfde gevoel geven als het begin van de lente. Misschien omdat het beiden aan het begin van een "fris" jaargetijde staat. De zomer voelt voor mij wel altijd fijn, maar zwaarder. De lente en herfst voelen beide fris en luchtig, wellicht mede door de luchtdruk? 

 

Toen we nog in Brabant woonden gingen we het liefst met de auto rijden naar zee of een "kleine" boswandeling maken in de buurt. Met de nadruk op kleine, aangezien ik in de bossen mijn terugval vaak niet aan voelde komen. Dan ging ik van heerlijk genietend, niks aan het handje naar een plotseling gordijn van zwaarte dat over me heen viel. Terug naar de auto lukte dan amper, laat staan praten. Ik werd daar compleet door verrast en we waren dan ook nog niet bezig met de terugroute. 

Het kan goed zijn dat het na ongeveer een kwartier lopen gebeurde. En dan is dezelfde weg terug tijdens een malaise geen pretje.

 

Note to self: we kunnen gerust naar het bos gaan, maar blijf in de buurt van de auto.

Ook deze keer bleven we binnen een straal van 500 meter. Maar het gaat om het gevoel en de beleving. En deze keer beleefde ik het optimaal. Ik had mijn camera meegenomen omdat ik zin had om te fotograferen. Achteraf zijn ook de foto's die ik toen had gemaakt een van mijn meest dierbare. Mijn man maakte ook een paar foto's van mij en ik vind dat je daarop echt kunt zien hoe ik onbezonnen aan het uitstapje deelnam en optimaal genoot van het moment. 

 

De boom vroeg zich niet af of er dat jaar wel blaadjes kwamen.

En ik vroeg me niet af of er na dit tripje een terugval zou komen.

 

De boom had het zich af kunnen vragen, en ik had het me af kunnen vragen. Maar het had niets uitgemaakt in de uitkomst of er wel of geen bladeren of een terugval kwam. In principe is het dus zinloos om daarover na te denken. 

Tenzij je geen terugval overhebt als gevolg van een activiteit of het je niet kunt permitteren vanwege een geplande afspraak in de komende dagen/weken. Dit "jezelf niet afvragen" betreft het leven met de dag, zonder geplande afspraken dus. Relativeren is verstandiger dan naïef te zijn bij de ziekte ME, zeker wanneer er belangrijke afspraken in de agenda staan. 

 

Dat even terzijde.

Natuurlijk kwamen de blaadjes.

En natuurlijk kwam de terugval.

 

De rest van de dag lag mama op bed zonder in staat te zijn haar armen of benen op te tillen en zonder haar hersenen te kunnen gebruiken om een zin te formuleren. Papa en Sam moesten hun eigen plan maar trekken. (en de rest van de week ook)

 

Het is maar goed dat we niet altijd bezig zijn met wat er gaat komen. Als ik op dat moment bezig was geweest met een mogelijke terugval dan had ik nooit zo intens van het moment kunnen genieten. Maar als ik in de eerste plaats al niet in staat was geweest óm te gaan, dan was het ook zo geweest...

Niets minder en niets meer.

 

En daarom is de lente de lente, als het ware ook niets minder en niets meer...

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0