· 

Stoppen met verzetten

In deze roerige tijd zou ik verwachten dat alle mensen die graag blogs lezen, juist nú blij zouden zijn met weer een inspirerende blog van mezelf zijn of een ander medium. 

 

Als dit waar zou zijn dan kan ik jullie bij deze inderdaad verblijden met een nieuwe blog, alleen inspireren.....?

 

Ik ga mijn best doen. 

Want de laatste weken ervaar ik nogal veel verwarring en verstrooidheid. Daardoor ben ik niet in staat toegang te krijgen tot dat ene stukje hersenen welke nou juist nodig is voor bijvoorbeeld het schrijven van een blog, op woorden komen of focussen. 

Om een voorbeeld te geven: al het bovenstaande heb ik in 4 fases op verschillende momenten getypt en dat zal bij het onderstaande niet anders zijn verwacht ik 😂

 

 

"Ik ben niet in staat toegang te krijgen tot nou juist dat stukje hersenen welke nodig is bij communiceren"

 

 

Maar het belangrijkste is:

Het is helemaal niet erg... En dat is iets wat ik mezelf telkens opnieuw blijf vertellen. 

Het geeft helemaal niet dat je nu zo in de war bent, als je kijkt naar wat er allemaal gebeurt op zoveel verschillende vlakken op dit moment.. 

 

Van wat er in de rest van Nederland en in de wereld gebeurt probeer ik zo min mogelijk mee geconfronteerd te worden. Ik ben nieuwsgierig hoe het met mijn naasten/ dierbaren gaat en zo af en toe kijken we samen met onze zoon het jeugdjournaal. Daar wordt je op de hoogte gebracht van de belangrijkste dingen en voor mijn hersenen op dit moment wel fijn: in Jip en Janneke taal. 

 

 

"Het jeugdjournaal biedt uitkomst op dit moment vanwege de jip-en-janneke-taal"

 

 

Ironisch genoeg vertelde ik in mijn vorige blog en vlog dat er voor mij persoonlijk weinig is veranderd. Op het vlak van "niet kunnen doen wat je voorheen wel kon" is dat nog stéeds zo. Ik ben eigenlijk nog zo goed als evenveel thuis als dat ik normaal gesproken ben. Gelukkig voel ik op dat gebied dan ook geen verdriet of verzet. Een emotie waar op dit moment veel mensen mee worstelen kan ik me zo voorstellen.

 

De eerste week vanaf dat mijn zoontje thuis moest blijven van school begon dan ook nog heel relaxed. Wij als gezin die er samen wat van maakten, daar zijn we inmiddels best behendig in geworden met wij als 2 chronisch zieke ouders en een kind. 

Van iets kleins iets groots qua gevoel maken en iets maken van niets. 

Dat was in eerste instantie voor ons een beetje de sfeer om aan te blijven houden en verder te varen op die koers: wij redden het samen wel!

 

 

"Was dit nou juist wél of níet de ideale timing om een pup te verwelkomen in ons gezin?"

 

 

Een klein groot verschilletje echter was dat we net in deze periode onze golden retriever pup genaamd Cesar op mochten halen! 

Was dit nu juist wél of níet een ideale timing om een pup te verwelkomen in ons gezin?

Een jarenlange weloverwogen afweging ging hieraan vooraf en we stonden nog steeds achter deze keuze. 

Zoals altijd zien we dan de positieve kant van het verhaal zoals in deze de welkome verandering dat mijn man nu ook weken tot maanden thuis zou zijn om zoveel mogelijk te kunnen helpen bij de opvoeding van Cesar en de pup zou meteen volop kennis maken met evenveel van ons allemaal binnen het gezin. 

 

Of thuisscholing zou lukken hoefde ik mezelf amper af te vragen, want al snel bleek dat onze zon Sam heel veel baat had bij het volgen van het schema wat werd voorgesteld door school. Hij kon zich goed concentreren en had minimale begeleiding nodig. Kortom: hij ging gewoon lekker aan de slag en was heel ontspannen en vrolijk onder de situatie. Behalve het rekenuurtje, dat valt hem zwaar en op dat moment veel frustratie en huil momenten. Maar daar moet hij dan even doorheen en als het op dat moment niet lukt praten we er naderhand over. Van school krijgen we ook telkens het advies soms gewoon iets over te slaan en alles wat meer los te laten. 

Aangezien Sam behalve rekenen geen moeite had met schoolwerk en juist zelf zo goed ging door het schema te volgen, was dat ook niet echt een dingetje. 

Daar ben ik heel blij om. 

 


"Een paar dagen nadat de thuisscholing begon, ging het bergafwaarts met mijn gezondheid"

 

 

Zoals ik al schreef: de eerste week begon ik heel gemotiveerd en merkte ik dat het me goed af ging. Daardoor voelde het even of het aanhouden van een ritme ook voor mij heel goed werkte. 

Maar na een paar dagen zakte dat terug en ging vervolgens steeds verder bergafwaarts. Het probleem was dat alles langer duurde dan anders waardoor ik me helemaal niet aan het schema kon houden. Het wakker worden kostte me 2 uur, het douchen / aankleden kostte me een uur en nadenken over iets kleins duurde wel 10 keer zo lang als normaal en had ik mijn volle focus voor nodig. Telkens wanneer mijn zoontje iets vroeg, of het nu ging over zijn ontbijt, schoolwerk of iets super liefs tegen me zei: het voelde alsof ik helemaal van een andere planeet moest terugkeren om hem vervolgens een antwoord te geven. Het omschakelen tussen wat ik aan het doen was, bijvoorbeed nog aan het wakker worden, of ik was iets aan het lezen, kostte me meteen de hele voorraad energie van de dag. En dan moest die eigenlijk nog beginnen... Ondertussen was er ook aandacht en structuur nodig voor onze pup.

Een gegeven welke zonder extra omstandigheden al erg belastend voor mij zou zijn, maar dat zou dan 1 focuspoint overdag zijn geweest. Nu met zoontje thuis en bovenstaande problemen die ontstonden, kon ik me ook hier niet meer voor inzetten. 

 

Met als gevolg dat mijn man alle ballen hoog moest houden, werkte fulltime thuis, was “aanwezig” voor sam en hield de behoeftes van de pup in de gaten en leidde dat in goede banen. Ongelooflijk dankbaar zijn we allebei dat zijn gezondheid dat op dit moment toelaat. Sinds afgelopen week kreeg hij toestemming halve dagen te mogen werken en heeft mijn zoon sinds een week vakantie. 

 

 

"Ik kan nu voor een gedeelte weer mijn eigen ritme volgen - welke bestaat uit het hebben van géén ritme"

 

 

Direct merk ik de verlichting die het me brengt. Ik kan nu voor een gedeelte weer mijn eigen ritme volgen -welke bestaat uit het hebben van géén ritme- en ik zie dat mijn man nu de rest wat meer ontspannen over kan nemen. Ik hoef niet meer zo mee op te letten. 

Aan het eind van de dag komt het er uiteindelijk op neer dat ik hopelijk heb kunnen koken maar verder alsnog tot niks ben gekomen. En dat, lieve lezers, maakt niets uit.. 

 

De tweede en derde week dat mijn zoontje thuis was ik nog aan het zoeken naar allerlei verschillende manieren om alsnog mijn rust te krijgen die ik normaal gesproken ervaar en welke zo goed is voor mijn lichaam. Maar wat ik ook probeerde. Over het algemeen bleek alles gewoon te veel en mijn hersenen konden dat gewoon niet bolwerken. De werking van de hersenen en de welbekende "hersenmist" is ook niet voor niets een belastend symptoom van de ziekte ME. Eentje die nu ontzettend kwam opspelen.

Al gauw bleek: laat het maar gewoon los... 

Blijf niet te veel willen en zoeken...

 

 

"Ik liep naar de badkamer om een pak melk te pakken"

 

 

En dat heb ik gedaan. Ik stopte met zoeken, ik gaf er niks om wanneer mijn zoontje eventueel schoolwerk minder had gedaan, ik zat in de ochtend nog urenlang in mijn pyama, ik staarde uren apathisch voor me uit, liep naar de badkamer om een pak melk te pakken en ik liet alles gebeuren zoals het was. Ook al liep alles door de war. 

Ik ben ook niet echt “boos op” de situatie. Mijn problemen zijn waarschijnlijk een peanut vergeleken waar een groot deel van de bevolking nu doorheen moet en mee te maken krijgt. En ik ben ervan overtuigd dat deze hele Corona crisis gebeurd met een reden en met hopelijk een uitkomst die voor de hele wereld uiteindelijk een groot positief verschil zal maken vergeleken met ons leven hiervoor. 

Ik denk daarbij aan het stukje dankbaarheid, dingen voor lief nemen. Ik had mijn les daar al eerder in geleerd maar moet je nu eens zien hoeveel mensen met totaal andere ogen naar de natuur kijken en veel meer waarde hechten aan onderwerpen zoals vrijheid en het speciale van de kleine dingen in het leven. 

Dus ik leg mij helemaal neer bij wat er nu gebeurd in de wereld. En dat ik hinder ondervind om het stukje rust in mijn wereld op een nieuwe/ andere manier te willen ontdekken is daarom niet erg. Zoals ik al eens eerder schreef; vervelende dingen hoeven niet perse als negatief te worden ervaren of bestempeld. 

Ik blijf wel kijken naar de positieve dingen die veranderen waardoor mijn nieuwe zoektocht naar rust worden vergemakkelijkt. 

 

 

"Vervelende dingen hoeven niet perse als negatief te worden ervaren of bestempeld"

 

 

Vooral nu mijn man halve dagen werkt voel ik weer heel de dag door de dankbaarheid dat alles uiteindelijk wel weer met de stroming mee gaat varen. 

 

Als je het maar toelaat. En had hij nu geen halve dagen vrij gehad, dan kwam ik misschien onderweg, terwijl ik meevoerde met de stroming, wat meer rotzooi en takjes en slijk tegen. Maar nog altijd is dat véle malen beter dan ook nog eens proberen tegen de stroming in te zwemmen. 

 

Want dat win je toch niet. 

En het kost veel te veel energie. 

 

Het is zondagochtend. Alle dagen zijn mijn favoriet maar zondag nét even wat meer. Waarom weet ik niet, misschien wel omdat ik een zondagskindje ben?

 

En na 10 pogingen is het me dan gelukt deze warrige blog af te ronden. 

Ik hoop dat jullie het leuk vonden weer iets van mij te lezen. 

 

En dan ga ik nu een lekker kopje koffie voor mezelf maken en staren naar de plantjes terwijl ik deze buiten opdrink. IN MIJN PYAMA! 

Is dat nu niet heerlijk!? Misschien doe ik er een uur over, misschien wel 2 of 3. (FIY het werden er 3) Ik laat het maar gewoon gebeuren, dit wordt een fijne dag!! Ik ga plezier beleven met het zijn van mezelf. 

 

Ik wens jullie allemaal ook een fijne dag!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    M. Bijl (zondag, 26 april 2020 12:10)

    Lieve Monique
    Je doet je blog-naam eer aan: MEZELF ZIJN!
    Ook al zijn de omstandigheden veranderd, jij bent niet veranderd. Het is jou en ook anderen overkomen, dus gewoon meegaan in de flow.

    Ik vond het heerlijk deze lange blog te lezen, en ooohhh wat een herkenning weer. Bij mij duurt alles ook véél langer nu. Maar het geeft niet, tijd genoeg!

    Groetjes van mij, en ik ga ook even koffie drinken buiten in het zonnetje en genieten van de stilte en van de plantjes die zo hun best doen om ons vrolijkheid te geven.

    Marian

  • #2

    Mama (zondag, 26 april 2020 14:08)

    Och meisje toch! Wat een mooie blog weer! En wat goed omschreven hoe je tot inzicht bent gekomen dat je jezelf moet zijn en blijven!
    En voor mij weer een frustratie van er niet voor jou/jullie te kunnen zijn, maar zo heb ik ook vandaag weer geleerd van jou: blijf jezelf! En mijn tijd voor jullie komt nog! Daar verheug ik me enorm op en met dat vooruitzicht houd ik het ook hier vol!
    Kop op! Hou van jullie�

  • #3

    Monique van MEzelf zijn (maandag, 27 april 2020 10:12)

    @Marian

    Bedankt Marian, voor je lieve woorden!! Ik ben blij dat je zo van mijn blog + de plantjes en je tuin hebt genoten.

    Vandaag weer zo’n prachtige dag, geniet ervan!

    Liefs,
    Monique

  • #4

    Monique van MEzelfzijn (maandag, 27 april 2020 10:14)

    @mama
    Dank je wel lieve mama! Het is ook jammer dat we elkaar nu niet kunnen zien maar we gaan gewoon dubbel genieten op het moment dat het weer veilig genoeg is.
    Tot die tijd ben je ons ook heus op andere manieren voldoende tot steun hoor.... ;)

    Liefs,
    Monique