· 

Redenen waarom ik me niet eenzaam voel terwijl ik vaak alleen ben

Ruim 3 jaar geleden zijn wij van Brabant naar Zeeland verhuisd. We wonen hier op 6 km van de stad maar op 4 km verschillende supermarkten. Maar aangezien ons dorpje, bestaande uit ongeveer 40 huizen, in de polders ligt vinden de meesten het alsnog afgelegen. Voor ons is het precies de locatie die we zochten, uitzicht op de polders, vrij spelen (zonder drukke weg) voor Sam en alle voorzieningen op fietsafstand. (Of scootmobiel proof ;)

 

"Goh, ik zie je haast nooit buiten, je zal je wel eenzaam voelen?!"

 

Alle bewoners hier zijn aardig en we werden hartelijk welkom geheten. Zo voelt het overigens nog steeds, we kunnen altijd bij meerdere mensen terecht als het nodig is, maken soms een praatje en anderzijds is iedereen een beetje op zichzelf. Maar dat geeft niet, want dat zijn wij ook. Het gevoel alsof we in een gehucht terecht kwamen hebben wij totaal niet zo ervaren.

 

Zo heel af en toe drink ik een kopje thee met de buurvrouw. Echt een hele lieve vrouw, ik vind het leuk om met haar een praatje te maken. Laatst zette ze me aan het denken. Dat is niet verkeerd ;) Gezien mijn situatie, ziet zij mij niet vaak naar buiten komen. Of in ieder geval niet zo vaak zoals je (in haar optiek) als normaal mens geacht wordt. Want ze vroeg me: "Goh, ik zie je haast nooit buiten, je zal je wel eenzaam voelen?!"

Op zo’n moment weet je dat een beleving soms zo krom is dat je zelf ergens totaal geen moeite mee hebt, maar een ander als plaatsvervangende jij -blijkbaar- wel.

 

In eerste instantie sta ik zo perplex dat er waarschijnlijk honderden vraagtekens in mijn iris te zien zijn. Waarna de meest rare vragen zich formuleren:

Zou ik me dan eenzaam moeten voelen?

Is het een probleem dat ik me fijn voel bij het veel thuis zijn?

Word ik nu bestempeld als een geïsoleerd persoon?

Is er iets mis met mij omdat ik niet "mee" kan met de rest?

 

 

"Zou ik me dan eenzaam moeten voelen?"

 

 

Het feit dat ik me überhaupt al afvraag of ik me eenzaam zou moeten voelen is natuurlijk  idioot. Waarom zou ik dat mezelf afvragen terwijl ik het zelf helemaal niet zo ervaar?

En waarom ervaar ik dat eigenlijk niet zo terwijl anderen dat bij het aanschouwen (of niet aanschouwen want ik kom niet buiten ;) direct projecteren als aanname of haast een gegeven. Ik zie je nooit buiten dus je zal je wel eenzaam voelen??!

 

Uhh.. nee…!

Sinds dat ik me bewust ben van het feit dat dit doorgaans niet als vanzelfsprekend wordt beschouwd zie ik het nog als een gave ook. Dat nou juist ik me prima voel bij het alleen zijn met mezelf op dit fijne plekje, of ergens anders wanneer ik zin heb.


Dus.. Dank je wel buurvrouw!

 

En nu rest mij de taak om met jou te delen waarom ik me blij voel met MEzelf. En waarom ik me niet laat storen door hoe ik me eigenlijk hoorde te gedragen volgens anderen. Of me laat afleiden door het beeld wat ik voorheen voor ogen had toen ik nog dacht een bruisend en actief leven te kunnen lijden. Wanneer ik daarnaar zou blijven streven staat dat mijn kijk op het nu en genieten van mijn mogelijkheden nu in de weg. 

 

 

"Je bent niet persé eenzaam wanneer je vaak alleen bent en  tevens kan je jezelf eenzaam voelen terwijl je veel onder de mensen bent."

 

 

Laat ik maar antwoord geven op de vragen die passeerden. 

“Zou ik me dan eenzaam moeten voelen?”

Het is niet zomaar dat mijn buurvrouw verwacht of aanneemt dat ik me persé eenzaam zou moeten voelen omdat ik vaak alleen ben. Wat nogal als een maatschappelijk zorgpunt wordt gezien is dat veel ouderen zo eenzaam zijn. En de reden is omdat ze veel alleen zijn, geen bezoek krijgen of geen uitstapjes meer kunnen maken. Dat gegeven is ook heel naar voor alle ouderen die hier veel behoefte aan hebben en in een enorm gat vallen wanneer zij geen familie of kennissen hebben die hen kunnen ontlasten met deze gevoelens van eenzaamheid. 

 

Maar ook voor deze groep mensen geldt: je bent niet altijd eenzaam wanneer je vaak alleen bent en zelfs andersom geldt voor vele mensen: dat ze zich ook eenzaam kunnen voelen terwijl ze wèl vaak onder de mensen zijn. 

 

Het gaat dan ook puur om hoe jij je leven ervaart. 

Maar aangezien het punt van eenzaamheid zo wordt uitvergroot in de maatschappij, (wat, begrijp me niet verkeerd, ik ook een heel goed initiatief vind omdat er via deze weg vele ouderen zijn geholpen met meer gezelschap om hen heen) lijkt het opeens onacceptabel wanneer iemand zich prettig voelt bij alleen zijn. Ik hoor het ook om me heen. Men vindt doorgaans dat er iets mis met je is wanneer je veel alleen bent en als een soort “kluizenaar” door het leven gaat. 

Vinden zij dat dan omdat het hen ontbreekt aan zelfliefde???

Naar mijn idee is het een groot cadeau wanneer je in staat bent fijn gezelschap in jezelf te vinden en heeft het woord "kluizenaar" ten onrechte een negatieve lading. En is het voor anderen alleen maar "raar" omdat de doorsnee mens zich direct eenzaam zou voelen. 

 

 

"Heerlijk! Ik heb de tijd aan mezelf en hoef aan niemand verantwoording af te leggen."

 

 

Ik wil jullie een voorbeeld geven met dit verhaal van een inspirerende vrouw: mijn oma.

In de periode dat ik nog in Brabant woonde ging ik iedere week met haar kaarten. Ik mis dan ook die fijne momenten samen. En zij ook, daarom bel ik haar regelmatig en net zoals altijd praten we over van alles, het leven, de muziek, etc. 

Maar wat mij altijd intrigeerde is dat zij, vanaf haar scheiding 40 jaar geleden, altijd haar eigen woning heeft aangehouden en eigenlijk bewust alleen is gebleven. Ze vind het prettig dat ze op haar leeftijd niet (ook) voor een partner hoeft te zorgen, van diegene eventueel de dood meemaken, "nee, ik vind het heerlijk, alleen," zegt ze overtuigend. Ik hoor haar dan ook nooit klagen over eenzaamheid terwijl ze niet deelneemt aan maatschappelijke doeleinden binnen de gemeenschap waarin zij woont bijvoorbeeld. Wanneer ze wil zou ze iedere dag kunnen deelnemen aan een gezamenlijke activiteit of koffie uurtje. Alles binnen bereik dus en alsnog vertoeft ze haar dagen liever alleen. 

Dat fascineert mij. 

En nog wel het meest haar hoge mate van enthousiasme wanneer ze vertelt over haar gezellige momenten van de dag. Het plezier wat zij van binnen voelt wanneer ze een snee brood eet met een lekkere kop koffie, intens geniet van een tv programma waar ze trouw iedere dag voor klaar gaat zitten, nog een rondje kaart op de computer voordat ze gaat slapen. “Heerlijk!” roept ze, "Ik heb de tijd aan mezelf, ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen. Ik voel me vrij en kan doen en laten wat ik wil ook al doe ik niet zoveel," lacht ze.

Zoveel blijdschap om de normaalste dingen van het leven, daar hoor je wellicht ouderen die wel worden meegenomen op uitjes niet eens op die manier over praten. 

Zeker, oma vindt het leuk wanneer ze wordt meegenomen om naar een voetbalwedstrijd te kijken met haar zoon, of wanneer hij haar meeneemt voor de wekelijkse boodschappen. Ook de kostbare momenten met alle klein- en achterkleinkinderen maken haar dolgelukkig. 

"Maar thuis heb ik het fijn." En zo zie ik haar ook. Een vrouw vol levensvreugde, iedere dag opnieuw.

Zij is een van mijn inspiratiebronnen en ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is. 

Veel mensen die over haar vaak alleen zijn een mening zouden vormen vinden het wellicht  “niet gezond” en “ze zou eens wat meer onder de mensen moeten komen.” Maar oma trekt zich daar niets van aan. Want wanneer ze dat zou doen, gaat er een stukje energie van het voelen van blijheid verloren, en ze is niet bereid om dat ervoor op te geven!!

En gelijk heb je oma!

Je doet het goed, ik ben trots op je. 

 

Ik weet eigenlijk wel zeker dat zij een letterlijke inspiratiebron voor mij is geweest heel mijn leven lang omdat ik haar stiekem op de achtergrond hoor wanneer ik een lekkere kop koffie voor mezelf maak. Me lekker nestel op de bank en geniet van mijn kleedje en mijn kruikje. De pijn die vaak voel bedek ik op deze manier met een mantel van liefde. Het is die berusting, het niet voelen van verzet. Waardoor er dus ruimte komt te voelen waar het op dat moment daadwerkelijk om draait. Het voelen van de geborgenheid, ook al is dat met jezelf. De reden waarom je op dat moment bijvoorbeeld geen kracht hebt, of veel last van je spieren en andere pijnen/ongemakken, is op dat moment minder belangrijk om bij stil te staan. Je weet inmiddels waardoor het komt en dat je meestal niets kon doen om het te voorkomen. Punt is dat het op dit moment belangrijk is het jezelf gemakkelijk maar ook gezellig te maken. Waarom ook niet?

Het zou toch zonde zijn als je deze kans laat schieten..

 

Het feit dat mijn oma 50 jaar ouder is dan ik, dan misschien geen last van de ME kwalen, maar wel van ouderdomskwalen. Qua energie zullen we niet veel van niveau verschillen. Ook ben ik natuurlijk niet volledig alleen. Mijn zoon en man komen allebei in de loop van de dag en avond weer thuis. Dus ik kan niet meepraten over de ervaring volledig alleen te wonen en te voelen. Maar vergeleken met mijn leeftijdgenoten met een straal van 30 jaar onderneem ik weinig en ook amper op sociaal gebied. Maar de gedachte aan mijn oma en dat ik weet dat het kàn en mogelijk is om jezelf in je eentje te vermaken, je niet eenzaam hóeft te voelen, stelt mij gerust. Het is niet alleen wat ze vertelt, je voelt de passie in haar wanneer ze erover vertelt en dat is goud waard.

 

 

"Ik ben geen heilige, ook ik bevond me lange tijd in een teleurgestelde staat van emotie."

 

 

“Is het een probleem dat ik me fijn voel bij het veel thuis zijn?”

Het is geen probleem, het is een gave! Ik vind het jammer voor alle mensen en bijvoorbeeld alle chronisch zieken die gedwongen thuis zitten, geen andere optie voelen dan het negatieve van het verplichte stukje blijven zien waardoor zij niet in staat zijn tevens vrolijke gevoelens te ervaren. Ik ben geen heilige of een uitzondering, ik bevond me ook lange tijd in deze staat van emotie. Des te meer ben ik dankbaar voor het kunnen ontwikkelen van dit vermogen. 

Het kan ook niet anders gezien de fases die je door moet lopen binnen je ziekte zoals boosheid, ontkenning, verdriet. Bij de ene persoon duurt dit 1 maand, bij de ander 10 jaar (zoals bij mij) en weer anderen komen nooit bij de meest bevrijdende fase: berusting. 

Pas in deze fase ben je in staat om deze fijne gevoelens te ervaren. 

Het is hard werken en wellicht lijkt er geen eind aan te komen maar wees gemotiveerd om te blijven verwerken en ontwikkelen wanneer ik je vertel dat het zeker mogelijk is jezelf van deze gevangen gevoelens te bevrijden.

 

“Word ik nu bestempeld als een geïsoleerd persoon?”

Wellicht. Maar denk aan het verhaal van mijn oma. Alle energie die je besteedt aan dit jezelf afvragen (wat theoretisch gezien puur iets is van de ander, niet van jou) gaat ten koste van de mogelijkheid in de meest pure vorm te genieten van de kleine dingen. 

Zo kan ik bijvoorbeeld iedere dag opnieuw mezelf verblijden met een snufje aan fris gewassen kleding. So what dat dit soms het hoogtepunt is van mijn dag. Het is toch mooi dat zo iets kleins je zoveel vreugde kan brengen! Zoek alles niet te ver buiten je, het ligt vaak vlak voor je of zit verborgen in jezelf.

 

 

"Een snufje aan frisgewassen wasgoed kan het hoogtepunt van mijn dag zijn"

 

 

"Is er iets mis met mij omdat ik niet mee kan met de rest?"

Er is in principe iets mis in je lichaam waardoor je helaas een ziekte hebt ontwikkeld waarbij je de ene keer voor je gevoel totaal bent afgesloten van de buitenwereld en je dagen en weken alleen op bed kan doorbrengen. Andere dagen kan je hopelijk even naar buiten, geniet je van een maaltijd, maak je iets creatiefs, raak je in dromenland via prachtige muziek, ontspan je van een geleide meditatie, aanschouw je een tafereeltje, bekijk je de mooiste film ooit, lach je om jezelf, neem je deel aan een spelletje, breng je een plan tot uitvoering (welk plan dan ooit), vertoef je in gezelschap, ontvang en geef je knuffels, stort je jezelf volledig op het doen van de was -en even diep de geur inhaleren niet te vergeten- of lees je een prachtig verhaal en laat je je inspireren... 

 

Dus ja, er is helaas iets mis gegaan in moeder natuur waardoor jouw lijf niet zo werkt zoals je had gehoopt. Maar een gegeven waar je ook heel dankbaar voor mag zijn is dat deze ziekte niet (direct) levensbedreigend is. Wanneer dat zo zou zijn kom je uiteraard in een heel ander proces terecht. Eentje waarvan ik niet weet of al bovenstaande van toepassing zou zijn... Daar kan ik niet over meepraten.

Uiteraard hoop ik ook hen te inspireren in hun weg naar berusting.

Maar vanwege andere soorten angsten die in hun situatie hoogstwaarschijnlijk komen kijken, kan het zijn dat er geen ruimte is om op deze manier te kunnen ervaren. 

 

Wellicht heeft “de rest” (die geen ziekte hebben) geluk maar gelukkig krijg jij op andere vlakken mogelijkheden die zij wellicht niet krijgen omdat ze zich simpelweg niet in die situatie bevinden en dus ook geen voorstelling van kunnen, en tevens niet hoeven te maken.

 

Wees lief voor jezelf en doe een poging je te vermaken met alle vanzelfsprekende dingen binnen jouw (kleine) wereld. 

En maak de beleving in jouw wereld GROOTS!

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Ria Platenburg (vrijdag, 20 december 2019 14:09)

    Zoals jij dit alles beschrijft voel ik me de laatste dagen! Genieten van het zonnetje tijdens een wandeling met de hond. Lekker languit op de bank en niet van plan zijn om nog iets te doen! Een kerstkaart schrijven met zoveel mogelijk persoonlijke teksten erop. Cadeautjes inpakken voor de Kerst en dan onder de kerstboom leggen. En zo kan ik nog veel meer opnoemen!
    Bedankt dat je op deze manier geformuleerd hebt dat je van iets heel kleins blij en gelukkig kunt worden!
    Dikke kus!

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (zondag, 22 december 2019 21:50)

    Wat goed om te lezen! Fijn dat jij zo kon genieten, dat geeft echt een fijn gevoel hè?

    Nog veel gezellige momenten gewenst en bedankt voor je reactie!

    Liefs, Monique

  • #3

    M. Bijl (zondag, 29 december 2019 12:39)

    Helemaal herkenbaar voor mij!
    Mooi geschreven Monique, recht uit je hart, dat voel je gewoon.
    Zo kom je erachter hoe je je instelling kan veranderen naar je omstandigheden. Het is even een omschakeling waar je ook aan toe moet zijn als je alles hebt geprobeerd. Vandaar dat het ook wel jaren kan duren eer je dat knopje kan omzetten, naar wat jij beschrijft.
    Ik heb die knop ook pas na 10 jaar gevonden. Maar ik voel me ook prima zoals het nu gaat met alle beperkingen die er wel zijn maar die men aan de buitenkant niet ziet.
    En dat heeft voordelen maar ook nadelen.
    Het is goed zoals het is!

  • #4

    Monique van MEzelf zijn (maandag, 30 december 2019 15:29)

    Wat fijn Marian, bedankt voor je lieve bericht.
    Het is inderdaad een wereld van verschil wanneer je in staat bent dat "knopje" om te zetten maar dan verandert er toch wel een hoop hè?
    Fijn dat het jou ook is gelukt. En de tijd die het nodig heeft gehad is heel begrijpelijk denk ik.
    Geniet van het kunnen zijn zoals je bent en zoals de situatie is..

    Liefs,
    Monique