· 

Over hooggevoelig zijn en een rouwproces doormaken ...door Gastblogger Marian

Ik ben er door de ziektes Lyme en ME achtergekomen dat ik hooggevoelig ben. Nou heeft hooggevoeligheid ook zijn  voordelen, maar samen met Lyme en ME werkt het soms behoorlijk tegen je. Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen, maar het één versterkt het ander, en dan kom je erg in de knoop met jezelf en je omgeving. Tenminste... zo voelt dit bij mij wel. De geluiden en alle prikkels komen harder aan, het opmerken van stemmingen enz.  Je ziet hoort voelt en ruikt veel meer, want je ingebouwde antenne staat voortdurend aan.

 

Dat dit samen met de ziektes die je al hebt en waarmee je al behoorlijk van in de stress kan raken, waardoor je nog meer geprikkeld bent, zo wordt het een complex geheel.

 

Dan komt er een periode dat het je 'even' allemaal teveel wordt. Het makkelijkste is dan dat je jezelf wat afzonderd, en voor een tijdje is dat oké. Je hebt de tijd nodig om alles even te overzien, en je geest de rust te geven om te herstellen van alle prikkels, want dat kost enorm veel energie. Ook dan is het goed om te luisteren naar je lichaam - of in dit geval je geest - 

 

Wat ik zelf heb gemerkt is dat ik me de vraag ging stellen: Neemt de ziekte nu de overhand? Ben ik nog wel wie ik was? Dat zijn gevaarlijke momenten! Als ik bemerk dat ik ga twijfelen aan mezelf, me daardoor onzeker ga voelen, en ook nog eens schuldig,  dan wordt het tijd om na een bepaalde periode mezelf weer op te pakken en iets te gaan ondernemen waar ik blij van wordt. Want geluiden en prikkels zijn overal om je heen en je kan je er niet altijd voor verstoppen. Toch heb je als je hoogevoelig bent meer behoefte aan alleen zijn en rust dan een ander die niet hooggevoelig is.

 

Een balans vinden die zowel ruimte geeft aan je gevoel als aan sociale contacten is dan ineens heel gecompliceerd geworden.  Ik heb daar nu hulp voor gezocht en gekregen, en ik praat en schrijf daar nu regelmatig over. Ik verzamel ook tips van anderen; dat wat er bij mij in mijn levensstijl past. Zo probeer ik om het plezierig en ook functioneel voor mezelf te maken. Maar makkelijk is het zeker niet. Daarom mag ik van mijzelf ook me eens terugtrekken als het me allemaal teveel wordt. Ik ga snel over mijn grens heen, maar leer al om steeds meer die grens te bewaken. 

 

Het rouwproces

Ik merk wel dat het omgaan met chronische aandoeningen een soort van rouwproces is. Je rouwt nu eenmaal om je gezondheid die je vroeger nog had en nu bent kwijtgeraakt. Dat is ook pijnlijk, vooral als je weet dat jou ziekte chronisch is, dan is er geen weg meer terug. 

 

Daarom ben ik blij met dit onderstaande wat precies verwoord wat het verlies van gezondheid met je doet:

 'Bij rouw denk je vaak aan verdriet bij het verlies van een persoon. Maar ook verlies van je gezondheid kan met een rouwproces gepaard gaan. Toch is dit rouwproces niet algemeen geaccepteerd. Oké, je maakt een nare periode mee, maar na een poosje moet het over zijn.

 

Een patiënt heeft zijn ziekte aanvaard als hij tevreden is met wat hij ‘nog’ heeft. Het is belangrijk dat je durft toe te geven dat je ziek bent, kunt aanvaarden dat je niet meer alles kan wat je zou willen en dat je jezelf niet minder waard voelt vanwege je ziek zijn. Dat gaat echter niet zonder slag of stoot. De meeste chronisch zieken gaan eerst door een fase van ontkenning, woede en rouw voordat ze in staat zijn de ziekte recht in de ogen te kijken.'

 

Aanvaarden van het verlies

 

Geloven, onder ogen zien, accepteren dat je een deel van je gezondheid kwijt bent, is moeilijk. Soms is het wel verstandelijk te beredeneren, maar wil je er gevoelsmatig niet aan. Voor het laten doordringen van de realiteit is een herhaalde confrontatie met het gemis in het dagelijks leven nodig. Dit is een harde leerschool, die met terugval gepaard kan gaan. Aanvaard ook dat het veel tijd kan kosten. Misschien wel jaren.

 

Tegenover aanvaarding staat ontkenning. Je wilt zo weinig mogelijk weten over de aandoening en de gevolgen. Gevoelens van angst en vertwijfeling, woede en verdriet stop je weg.

 

De emotionele pijn van het verlies kan zich uiten in verdriet, angst, boosheid of schuldgevoelens. Deze kunnen elkaar afwisselen. Sommige mensen uiten de pijn, anderen ervaren de pijn van binnen. Het kan beide, het één is niet beter dan het ander. Het is wel belangrijk dát je het voelt.'

 

bronvermelding:https://www.hypofyse.nl/964-algemeen/775-verlies-van-gezondheid.html

 

Dit te lezen en het (h)erkennen van deze gevoelens is heel belangrijk voor mij. Ik hoop dat ik ook anderen hiermee kan steunen. Het is heel normaal zulke gevoelens te hebben. 

 

Veranderen heeft tijd nodig, doe het daarom in kleine stapjes! 

 

Wordt vervolgd.....

 

Marian 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Ria Platenburg (dinsdag, 19 november 2019 13:46)

    Fijn om te lezen dat mijn dochter niet de enige is met deze ziekte, gevoelens, emoties, ervaringen, belevingen en ondergaan van verschillende momenten die deze ziekte ondraaglijk maken. Uiteraard weet ik dat zij niet de enige is met deze rotziekte maar wel een van de weinigen, zoals jij Marian, die proberen er een oplossing voor te vinden, niet om beter te kunnen worden maar om er beter mee om te kunnen gaan en op deze manier anderen er mee te kunnen helpen om van hun leven toch iets te leren maken.
    Petje af voor allen die met deze ziekte te maken hebben! Probeer iets te doen met goedbedoelde adviezen en probeer om iedere dag ergens een zonnestraaltje op te pikken want dat doet je zo goed!
    Trotse moeder van de eigenaresse van deze blog.

  • #2

    Marian (dinsdag, 19 november 2019 19:52)

    Wat ontzettend lief....dank je wel.
    Ja inderdaad, oplossingen zoeken en dan vind je ze echt wel. Fijn dat lotgenoten elkaar kunnen steunen. En ja....als moeder zijn is het helemaal moeilijk, lijkt mij. Maar ze doet het goed! Ik kan nog wat van haar leren..... ;-)
    Marian.