· 

Hoe je de jongste persoon in de zaal kan zijn en het kan voelen alsof je de oudste bent...

De tickets zijn besteld.. Ik probeer de datum te vergeten zodat ik mijn lichaam van te voren niet te veel hoef op te peppen. Mijn man geeft me een seintje wanneer het moment daar is en we kunnen genieten van (vind ik) prachtige muziek: Tribute band van de Beegees: Night fever.

 

We hebben mooie zitplaatsen en de tranen rollen bij het eerste nummer al over mijn wangen van geluk. Wat kan muziek je toch raken en ontroeren. Maar dan gebeurt er iets waar ik van te voren geen rekening mee had gehouden...

 

Vanwege het hoge swing gehalte dat de Beegees muziek bij veel mensen (ook bij mij) oproept, ontstaat er even zo'n wel-niet momentje. Waarop mensen die hun behoefte niet kunnen bedwingen om te gaan dansen uiteindelijk toch de keuze maken om te gaan staan.. 
En zoals je misschien wel ooit gezien hebt: Wanneer er eentje gaat staan, voelen de rest van de mensen zich ook vrij om te gaan staan en dansen. 

 

Ok, het is misschien apart te noemen dat ik, op mijn 33ste, zo kan genieten van vele soorten muziek maar dan vooral muziek uit de jaren 80. Maar in de jaren 80 toen ik werd geboren, genoten mensen van mijn leeftijd nu vooral van die muziek. De gemiddelde leeftijd in de theaterzaal schatte ik dan ook op 70 (op die enkeling na die zijn vader/moeder/opa of oma begeleidde.) Voor mij totaal geen probleem, ik voelde me niet opgelaten en was in overtuiging dat ik het volste recht had op een heerlijke ontspannen avond met prachtige live muziek naar mijn smaak. Ik schaam me er niet voor dat ik zo gek ben op muziek van die tijd. Het verbaasde mij eerlijk gezegd dat niet veel meer mensen van mijn leeftijd dat (zichtbaar) waren en ook vol verwachting een kaartje voor deze show hadden gekocht.

Mijn man moest gewoon verplicht mee, die had geen keus ;) 

Maar... kun je het al voor je zien? Je heb een perfecte plek uitgekozen, ik hoef mijn hoofd niet te kantelen om het podium goed te kunnen zien en wat gebeurt er.. 1 persoon staat op, waarna de andere honderden mensen volgen behalve.... Ik en mijn man...
Ok, 1 liedje kan, dachten we nog. 
Achteraf bleek dat het bij de helft van de liedjes gebeurde en we dus vooral tegen de achterwerken van de rij voor ons hebben gekeken. 

Verschillende gedachtes gingen er door mij heen, vooral ook vormen van besef.

De dame schuin voor mij ging helemaal uit haar dak en voelde de muziek net zoals ik het van binnen voel, dat zag ik wel. Ik vond het daarom helemaal niet zo erg om dat te aanschouwen. Tegelijkertijd drong het tot me door dat ik vele mensen (zelfs van in de 80) uit hun dak zag gaan, terwijl ik op mijn 33ste dat al niet meer kan...
(Niet meer zonder gruwelijke nasleep dan. Het kan wel even, maar ik wil lief zijn voor mijn lijf en bovendien voelde ik me al niet fit.) 

Het besef dat ik misschien wel een beetje naief was geweest door zo enthousiast een kaartje voor een theatershow te kopen (wat ik bijna nooit doe) en verwachtte, aangezien het zitplaatsen waren, dat ik deel kon nemen aan een activiteit die past bij mijn vermogens/beperkingen. De omstandigheden laten dit niet altijd toe dus het voelde heel waardevol en het was ook nog eens dicht bij huis. Gewoon het feit dat ik helemaal niet nadacht over dat mensen eventueel wel eens de halve show konden gaan staan waardoor ik het podium niet meer kon zien.

 

Voorheen zou ik op zo'n moment kunnen piekeren over wat mensen van me zouden denken maar dat ervaarde ik gelukkig helemaal niet! Want eerlijk is eerlijk, hoe "krom" is het dat ik notabene de jongste in de zaal ben (wat de dansende partij ongetwijfeld ook opgemerkt zal hebben) en uitgerekend ik de persoon was die "saai" bleef zitten. Mensen keken me wel aan alsof ik gewoon heel flauw deed en pertinent -uit principe- bleef zitten. Ik kan me daar wel iets bij indenken, maar hoe ik het ook wende of keerde. Ik KON niet mee opstaan en dansen. Hoe heerlijk ik dat ook had gevonden. Ik wilde het mezelf en mijn lijf niet aandoen. Niet na die lange weg die ik had doorstaan en waar ik zo trots op ben. 

Het was dus eigenlijk een soort test... Maar die heb ik doorstaan. 

Ik kon bij mezelf blijven en rustig. Direct kon ik de situatie relativeren en was eerlijk tegenover mezelf en mijn lichaam. Ik ga niets forceren en ik blijf rustig zitten en ga ondanks dit evengoed genieten van de show. 

 

In plaats van iets te willen veranderen wat toch niet ging (ik kon moeilijk de personen voor me vragen of zij wilden gaan zitten terwijl werkelijk heel de zaal stond) stemde ik af op het overweldigende en ontroerende gevoel wat ik kreeg door het horen van deze live muziek en ik sloot mijn ogen. Op die manier maakt het niet uit of ik ze wel of niet kon zien. Dat zie ik dan straks wel weer een keer maar dit moment is te mooi en te volmaakt om niet optimaal van te genieten. Dus dat deed ik! 

 

Iemand die blind is kan immers ook alleen de muziek op gehoor interpreteren. Maar dat wil niet zeggen dat diegene niet kan genieten, integendeel zelfs, ze voelen, horen en beleven de muziek vaak veel intenser.

 

Wat heb dus geleerd?
- dat ik de volgende keer (nog) beter ga nadenken over welke zitplaatsen ik het beste kan nemen, evt rolstoelplaats wanneer dat mogelijk is. 

- Niets is wat het lijkt (zitplaatsen kunnen dus zowel dienen als staanplaatsen)

 

- Ik dacht dat de mogelijkheden van mijn lijf wel iets weg hadden van een bejaarde (met gezondheidsproblemen) maar het blijkt nog erger te zijn..??

 

- Dat het echt heel raar is om te zitten terwijl heel dicht naast je en overal om je heen en waar je kijkt mensen staan waardoor je dus helemaal ingesloten zit. Is echt heel gek, moet je maar eens voorstellen. In het dagelijks leven kom ik niet zo gauw in dit soort opstellingen van mensen terecht.

 

- Dat muziek een heel krachtig medium is. En dat het leven zonder dit, wat mij betreft, een stuk minder aangenaam zou zijn.

 

- Dat ik mag staan (of zitten) voor wat ik voel en blij ben met mijn muziekvoorkeur. 

 

- Dat een avondje ertussenuit, mits gunstige omstandigheden, je heel goed kan doen, je kan verblijden en verrijken, zolang je maar luistert naar je hart. 

 

- Dat ik heus nog wel een keer naar deze show wil.....

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0