· 

Adrenaline, een raar fenomeen | ME en Adrenaline

Wat als de adrenaline voor een poosje voorradig is en ik merk dat ik ondanks veel pijn toch telkens kan “doorzetten” ?!

 

Ik heb me volledig overgegeven aan mijn ziekte en ik zou wel zien wat iedere dag zou brengen omdat ik er toch geen invloed op heb.. maar op deze momenten heb ik toch de neiging om te willen beredeneren. Gebeurt dit omdat mijn zoontje vakantie heeft en mijn lichaam de mogelijkheid heeft om in de rennen of vluchten stand te gaan en ik het daardoor kan volhouden?

 

 

"Ik word wakker met veel pijn en een soort signaal; dit is niet echt een goede dag"

 

 

Niet meer kunnen ontspannen.

Het probleem is nu dat ik helemaal niet meer kan ontspannen. Ik word wakker met veel pijn, en een soort van signaal; dit is niet echt een goede dag. Vervolgens sta ik op en merk ik dat het inderdaad niet echt wil lukken. Ineens is daar de adrenaline (of hoe je het ook wil noemen) die komt vanuit mijn maag en lijkt net alsof die langzaam over mijn ledematen heen spoelt als een betovering en voila. Ik kan opeens vanalles doen, ver weg de pijn wel voelen maar toch door kunnen zetten. Dit zou misschien voelen zoals alle buitenstaanders vaak denken of zeggen: kan je niet gewoon even doorzetten? Op deze manier kan ik wel even doorzetten ja, mocht dit iedere dag zo openbaren. Pijn is niet fijn, maar daar kan ik in dit geval mee dealen. Deze adrenaline verdoezelt mijn pijn ook merk ik, als een medicijn.

Normaal gesproken met ME ontstaat de pijn maar ontbreekt vooral de kracht. Waardoor even doorzetten überhaupt geen optie is want die kracht ontbreekt dan en kan je niet oproepen. En nu wel. Ik snap er niets van. Ik weet alleen dat de gevolgen heel naar zijn wanneer de adrenaline is uitgewerkt. Jammer dat je niet iedere dag een portie van deze adrenaline kan aanmaken….!

 

 

"Ik weet dat de gevolgen heel naar gaan zijn wanneer de adrenaline is uitgewerkt"

 

 

Geen terugval???

Ik had eerlijk gezegd allang een terugval verwacht. Kort geleden nog lag ik voor een half jaar voor 90% op bed. Met net genoeg kracht om even naar de wc te lopen.

En nu sta ik al langer dan een week iedere dag met dit gevoel op. En wordt de adrenalinestoot me in de schoot geworpen en heel aantrekkelijk om het helemaal te verbruiken.

Maar hoe meer ik verbruik, hoe naarder de situatie ‘s avonds. Pas als ik in bed ga liggen stroomt de pijn en vermoeidheid weer terug. En is de overgang van adrenaline naar normaal ontzettend naar. En duurt het erg lang voordat ik in slaap val. Dus zelfs met slaaptekort blijf ik dit in stand houden.

 

Verklaring

Soms gebeurt dit als ik weet dat er een afspraak aan zit te komen, en bereid mijn lijf zich vast voor om het uit te kunnen voeren. Nu weet ik dat het niet nodig is, alles is goed, er is niets aan de hand. Wanneer ik in bed zou liggen als m’n zoontje vakantie heeft, ook prima. Hij weet hoe de situatie is. Ik heb me eraan overgegeven en wil me graag kunnen ontspannen… Ik wil dat het kan zijn zoals het is..

Nu ben ik dus verplicht gaan liggen maar dat voelt zo vreselijk. Mijn lijf onder de korst van adrenaline heeft er zo veel behoefte aan maar het is alsof de adrenaline het niet toe staat. Waardoor ik helemaal misselijk en draaierig wordt wanneer ik ga liggen. Het mag niet! Je moet overeind blijven! Dus toch alsof ik nog iets moet…

Maar ik heb het niet bewust. Toch kan het zijn dat mijn lijf uit automatisme toch in de rennen of vluchten stand is gekomen om de vakantie te kunnen volbrengen. En probeer dan maar eens te slapen of tot rust te komen.

Ik vind deze staat van zijn bijzonder akelig. En de adrenaline is zo verraderlijk en niet betrouwbaar dat ik het ook niet helemaal wil verbruiken. Ik weet welke aanslag het heeft op mijn lijf, naderhand..

ik wil het liefst dat het nu ophoudt zodat mijn ME lijf zelf mag aangeven wat voor een dag het is, en dat ik kan blijven voelen wanneer iets te veel is of niet.

 

 

"Het voelt alsof mijn lijf in de rennen-of-vluchten-stand is gekomen"

 

 

Geen controle over

En toch heeft mijn brein hier geen invloed op.

Net zo min als andersom, wanneer ik een slechte dag heb en wel graag iets had willen doen.

In sommige gevallen ben ik erg dankbaar dat ik, als ME patiënt überhaupt gebruik kan en mag maken van af en toe een dosis adrenaline, zodat ik soms in staat ben een grotere activiteit te volbrengen. Want ik besef me dat sommige ME patiënten überhaupt geen mogelijkheid daarvoor hebbend (en ik ook vaak niet)

Maar er hangen vele nare gevolgen aan vast zoals nu. Ik wil het nu helemaal niet. En toch lijkt het alsof ik moet overleven. Maar er komt weer een moment dat deze voorraad op is. En dan moet mijn ME lichaam de klap opvangen.. en dat kan het helemaal niet..

 

Dus misschien denk ik daarom wel, hou maar op met die hysterische energie.

Hoe eerder het ophoudt, hoe korter de nasleep en hoe realistischer de situatie.

Of niet.

Want nu ben ik het toch weer aan het beredeneren. Terwijl ik dat beter los kan laten. Wellicht duurt de nasleep maar 3 dagen. En misschien wel een half jaar. Ik heb er op geen manier invloed op. Dus ik neem de dag zoals die komt en accepteer wat daarbij hoort.

 

De normale overeind-zit-ME-dag accepteer ik, en zo ook de slechte verlamd-in-bed-ME-dag.

Dus ik ben al een heel eind.

 

Nu nog de: hysterische-adrenaline-stoot-het-lijkt-net-alsof-ik-drugs-op-heb-ME-dag… 😉

 

Kijk ook eens naar deze video over het onderwerp Adrenaline en de ziekte ME.

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    M. Bijl (maandag, 01 juli 2019 19:49)

    Ik weet dat dit artikel al meer dan een jaar geleden is geschreven. Maar omdat ik pas hier kom lezen, wil ik toch even reageren op dit artikel over die adrenaline stoot die je zo af en toe ineens overkomt. En ook waar je dan zelf niets van snapt.
    Ik ervaar dit ook vaak. En het is zo verschrikkelijk moeilijk te beredeneren. Al vind ik dat jij dit heel goed hebt geprobeerd uit te leggen, al is het maar voor jezelf.

    Toen ik dit artikel las, begreep ik meteen wat je hiermee probeerde uit te leggen.
    Ikzelf ben al aan de betere hand, door allerlei omstandigheden die mee spelen. Behandelingen, nieuwe inzichten en de juist supplementen en diëten.
    Ook het erbij neerleggen dat het soms wel en soms gewoon niet gaat. Aanvaarding/acceptatie speelt ook een belangrijke rol. Want dit deed ik hiervoor totaal niet!
    Dus ja wat is nu wat? Ikzelf denk het hele plaatje, maar ook het moment dat je eraan toe bent.
    Je leert er steeds meer bij.
    Wat ik nu ervaar en waar jou artikel over gaat, is dat je soms jezelf een doel stelt en dat dit dan ook gewoon lukt, terwijl je dat niet verwacht had.
    Maar ja wat je niet probeert lukt sowieso niet. Dus wat hebben we te verliezen?
    Ik had de afgelopen 3 weken vakantie. Omdat we dit al jaren niet hebben gehad door mijn ziekte wilde ik graag dat het me nu wel zou lukken, gezien mijn verbeterde omstandigheden. We deden het best rustig-aan en niet ver weg met veel rustmomenten.
    Ik heb ervan genoten! Het lukte op bijna alle fronten. Hoewel ik mijn regels wel in acht nam, want ja, je moet het niet te gek maken.
    Nu is de vakantie over, en ik lig vandaag plat!
    Is de voorgaande periode dus die welbekende adrenalinestoot die je lichaam dan voor jou in reserve had voor dit soort momenten?
    Ik snap het niet, en ik vind het wel confronterend hoor. Want waarom deze keer wel, en een andere keer niet?!?
    Hoewel ik merk dat ik wel de terugval heb, maar er ook weer sneller overheen ben.
    Dus wie weet??? Met kleine stapjes komen we er ook wel.

    Marian

  • #2

    Monique van MEzelf zijn (dinsdag, 02 juli 2019 12:41)

    @Marian
    Fijn dat je reageert op deze blog! Het is inderdaad al even geleden dat ik het schreef, maar alsnog heel waardevol om een reactie op te krijgen! Mijn vorige site heb ik omgezet naar deze. Het zal langzaamaan wat meer bekendheid krijgen, dus bedankt voor jouw steun hierin!

    En wat fijn dat je zoveel herkenbaarheid merkte hierin. Wat je zegt over het stukje acceptatie en dat het een belangrijk aspect is bij het onderwerp adrenaline klopt voor mij ook. Inderdaad ook zoveel mogelijk rekening houden met welke dingen er op welk moment mogelijk zijn en go with the flow!
    De endorfine en adrenaline aanmaak is soms heel handig, zeker wanneer je iets leuks gaat doen en er daardoor best lang gebruik van zou kunnen maken. (soms, niet altijd)
    Helaas komt het altijd met een prijs.. Zo werkt het gewoon wanneer het stofje is uitgewerkt en dat heeft vooral op een lichaam met ME, of andere gezondheidsproblemen, een naar (verlammend) effect.

    Dat ervaar jij nu wellicht ook na je vakantie.. Alhoewel de vakantie ontspannend was voor jou, bevindt je je ook een tijdje in de staat van extase en je sterke wil om alles eruit te halen wat erin zit. Waarschijnlijk was je lijf op het moment van vertrek in een (voor jou) redelijk sterke positie waardoor je precies lang genoeg kon "snoepen" van die lichaamseigen krachtstoffen. Dit kon ook doordat je tijdens de vakantie niet te ver over je grenzen ging en goed hebt geluisterd naar je lichaam. Maar je ontkomt dan niet aan dat stukje dat het stiekem toch wel wat extra en andere soort energie kost, waarvoor je adrenaline en endorfine nodig had. Je lichaam komt daar nu van tot rust en het is naar mijn idee heel goed om die signalen serieus te nemen en je lichaam net zo lang de tijd te geven die het nodig heeft. Dankbaar zijnde voor het feit dat jij er gebruik van mocht maken, en dat het nu even jouw beurt is om zorg te dragen voor je lieve lijf.

    De endorfine en adrenaline geven nooit een garantie wanneer je ze kan gebruiken en voor hoe lang. Gelukkig waren nu voor jou alle omstandigheden zo dat je erg hebt kunnen genieten van je vakantie, dat is gewoon heel fijn!

    Geniet lekker na en kom fijn tot rust.
    De rest volgt vanzelf...
    Met kleine stapjes zoals je zelf al voelde.

    Liefs,
    Monique

  • #3

    Marian (donderdag, 04 juli 2019 20:08)

    Dank je Monique voor jou reactie hierop.
    De terugslag duurt nog voort, en ik was toch ertussendoor weer wat opgeknapt, en ging er weer een dagje op uit waar ik intens van heb genoten.
    Het is nu de 2e dag na mijn uitje en ik lig die 2 dagen weer plat....pppffff....
    Niet in staat ook maar iets te doen dan het hoogstnoodzakelijke.
    Ik lees net jou bovenstaande bericht en het geeft me steun, maar ook inzicht.
    Het is écht zo, zoals jij beschrijft.
    De ME gaat niet over en zal altijd een deel uitmaken van mijn leven. Ik zal moeten dealen met de energie en de endorfine die bij ons erg minimaal aanwezig is. Of sneller opgebrand is.
    Het is mij niet vreemd, want ik heb een boek op aanraden van mijn therapeute dat gaat over het endorfinesysteem, en hoe we het kunnen herstellen. Het is best een heel complex systeem en heeft ook met onze levensstyle te maken en wat we binnen krijgen aan verkeerde voeding maar ook gewoontes.
    Als je erin interesseert bent zal ik het voor je opschrijven. Of zal ik je hierover een mailtje sturen?
    Bedankt maar weer!

    Marian

  • #4

    Monique van MEzelf zijn (dinsdag, 09 juli 2019 15:50)

    @Marian

    Bedankt Marian, voor je reactie! Fijn dat het zo herkenbaar voor je is en inzicht geeft. Jouw verhaal is voor mij ook heel herkenbaar!

    Dat boek wat jij over endorfine aan het lezen bent, lijkt me erg interessant om te lezen. Zou je de titel naar me willen sturen onder dit bericht of per mail?

    Boeken zijn voor mij althans heel vaak een fijne hulpbron en geeft ook weer veel inzicht, zodat je weer weet welke richting je op dat moment uit wil gaan.

    Dus super dat je het benoemt! Ik hoor het wel :)

    Liefs,
    Monique